Losing it

Φύγαμε από την πισίνα γιατί μας έπιασε βροχή και θα βρισκόταν με τον κολλητό του και την κοπέλα του. Και μια κοπέλα που γνώρισε πριν καιρό. Το κανόνιζε την ώρα που τον πήγαινα σπίτι με το αμάξι.

Ίσα που πρόλαβα να μπω σπίτι και να μπω στο μπάνιο πριν ξεσπάσω σε κλάματα. Από εκείνη την ώρα κλαίω on and off συνέχεια. Ξέρω πως δεν πρόκειται να του αρέσω ποτέ, πόσο μάλιστα να με αγαπήσει. Πάντα το ήξερα.

Αλλά πονάει τόσο πολύ. Έχω αρχίσει να χάνω την υπομονή μου και οι αντοχές μου μειώνονται δραματικά.

Πέρασε ο πατέρας του από το σπίτι για καφέ και με ρώτησε ποια κοπέλα ήταν αυτή και πως γνωρίστηκαν. Φάνηκε να δυσανασχετεί.

Απάντησα και 2 λεπτά μετά εξαφανίστηκα στο δωμάτιο. Δεν μπορούσα να κρύψω την αλλαγή στη διάθεση μου και είπα να την κάνω.

Δεν αντέχω άλλο. Και καλά την άλλη φορά που πλάνταξα στο κλάμα ήμουνα τύφλα από τις μπύρες. Τώρα? Τι δικαιολογία να βρω?

Προσεύχομαι να τον ξεχάσω. Όχι να με αγαπήσει. Εδώ και 13 χρόνια προσεύχομαι να τον ξεχάσω!

Δεν μπορώ άλλο! Η υπομονή μου εξαντλείται. Και νιώθω αστεία για όλο αυτό. Γελοία.