Ο κόσμος είναι μικρός και τα πάντα μαθαίνονται. Και επειδή η Κύπρος είναι ακόμα πιο μικρή, ο Α. έβγαινε με μια φίλη μου. Η κοπέλα όταν έμαθε την «ιστορία» που έχω/είχα με τον Α. μου εξιστόρησε τα πάντα.
Με δική του πρωτοβουλία βγήκανε ένα βράδυ και τέλος πάντων την φίλησε. Τσακώθηκα εγώ μαζί του τη Πρωτοχρονιά και χοντρικά όπως έβαλα κάτω τις ώρες με την φίλη μου, λίγο αργότερα της έστειλε μήνυμα να συναντηθούν. Δηλαδή ρε φίλε, πόσο πολύ ήθελες να πηδήξεις?
Συναντήθηκαν ακόμα μια φορά. Είχε πιει τα ποτά του αυτός και κατέληξε να κοιμηθεί σπίτι της. Δεν έγινε τίποτα. Εκείνη δεν έβαλε καν πιτζάμες για να μη δώσει αφορμή. Την πιστεύω γιατί την ξέρω 4 χρόνια και περάσαμε κάτι πολύ προσωπικό παρέα. Από τότε μιλάνε τελείως φιλικά γιατί μίλησαν και του είπε πως είναι «αλλού».
Γιατί με τυραννάς 3 χρόνια ρε βουτυρομπεμπέ και μου το παίζεις και αθώα παρθένα? Που μου είπε «ντρέπομαι» και μεταξύ σοβαρού και αστείου «φοβάμαι μη ρίξεις κανένα χαστούκι αν σε φιλήσω».
Αφού σου το είπα: αν δε σε γούσταρα δε θα έβγαινα μαζί σου. Άρα? ΣΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ. Μάλλον δεν το έπιασε αυτό. Του είπα ξεκάθαρα «μου αρέσεις». Ούτε αυτό έκανε κάτι. Και ενώ ταυτόχρονα ανταπέδιδε τα «like». Μάλλον έπρεπε να σκάσω μύτη με revolver magnum και να τον βάλω από κάτω. Μόνο έτσι θα γινόταν κάτι.
Επειδή όμως δεν ήθελα να γρατζουνίσω το Magnum μου, δεν το έκανα. Ξενέρωσα και δε θέλω καν να συναντηθώ μαζί του. Μιλήσαμε και μεταξύ άλλων μου είπε «Προτιμώ να περάσω ένα βράδυ, μια μέρα, μια εβδομάδα μαζί σου παρά με τους φίλους μου. Είσαι πιο ενδιαφέρον.»
Και επειδή ο σταρχιδισμός είναι στα ύψη του λέω «Αν ήμουνα ενδιαφέρον δε θα έσβηνες το νούμερο μου.»
Στο μεταξύ άρχισα να ασχολούμαι με κάποιον άλλον και έτσι τον ξέχασα τον Α. όπως του αρμόζει.
Επειδή όμως συγχωρώ αλλά δεν ξεχνάω, του έστειλα μήνυμα χθες βράδυ. Μου είχε πει πως θα μιλήσουμε για να συναντηθούμε.
«όντως, ενδιαφερόσουν πολύ»
«ήμουν άρρωστος στο σπίτι μια εβδομάδα»
«περαστικά»
Περαστικά και σ’εμένα.
0 bubbles:
Post a Comment