Από αμάξια δε ξέρω – κυρίως γιατί η μνήμη μου δεν με βοηθάει να θυμάμαι τα χαρακτηριστικά τους- .Μιας και κάποιος σχολίασε πως πρόσεξα την Z4, στο προηγούμενο Post, είπα να γράψω λίγα για τα αμάξια μου. Μπορεί να είμαι πολύ κότα για να ονειρεύομαι πως θα είμαι σε 10 χρόνια αλλά, το να οδηγάω ένα από τα αμάξια της λίστας μου, με κάνει να νιώθω πάρα μα πάρα πολύ όμορφα. Περίεργο?
Οδηγάω ένα SuzukiJimny [1300 κινητήρα] και ομολογώ πως πριν από αυτό δεν συμπαθούσα ιδιαίτερα τα ψηλά αμάξια. Για ένα λόγο ερωτεύτηκα την BMWX5 και στη συνέχεια το φοβερό Hummer 3 [το H1 είναι ακόμα πιο θεϊκό – αλλά εκτός συναγωνισμού!-]
Το Η3, είναι μια πιο αστική έκδοση του Η2, και έχει αρχίσει να κυκλοφορεί αρκετά παρά το μέγεθος του, και σε όγκο και σε χρήμα. Είναι σαν να έχεις τη γκαρσονιέρα σου σε 4 ρόδες!
Και να έρθω στα χαμηλά, συνηθισμένα [??] αμάξια. Δε ξέρω αν φταίνε οι καμπύλες, αλλά όπως πιστεύω, τα μεγάλα μίση γεννάνε μεγάλες αγάπες. Μόλις αντίκρισα την BMW Z4 [4κύλινδρο 150 ίππων], τη σιχάθηκα! Έμοιαζε με καρχαρία στη ξηρά! Αλλά δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της.
Η νέα MercedesSL65 ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. 12κύλινδρη με 612 ίππους. Πιάνει τα 100 σε 4,2 sec. Ε τι άλλο να πω δηλαδή?
Ακόμα μια Mercedes-Benz, η R107. Παραγωγή του 1972 [αχ πόσο λατρεύω αυτή τη δεκαετία!]. Η τρίτης γενιάς SL- Class [1972 Mercedes-Benz 350 SL] 8κύλινδρη με ανάπτυξη τα 128mph σε 8.1s.
Μια εξίσου όμορφη κυρία: η Mustang Shelby της Ford [2007]. Αν και δεν την έχω δει στον δρόμο, μου κόλλησε από ένα βιβλίο που διάβασα. 8κύλινδρη στους 500 ίππους.
Και φτάνω στο απόλυτο όνειρο.
Το αμάξι που βλέπω και η καρδιά μου χτυπάει σαν τύμπανο στα χέρια γαύρου στο Καραϊσκάκη. Η Ferrari 360 Modena. Βγήκε το 2002 με τελική ταχύτητα 335χμ./ώρα και επιτάχυνση από 0-100χμ./ώρα σε 3,3 δευτερόλεπτα.
Βέβαια το μόνο αμάξι το οποίο σκέφτομαι τον εαυτό μου να οδηγεί σε 3-4 χρόνια είναι το παραδοσιακό, σέξι μαμούνι! Ποιο? Φυσικά το VWBeetle– το παλιό φυσικά! Κατασκευάστηκε πρώτη φορά το 1938, γιατί ο Χίτλερ ήθελε οι εργαζόμενοι του να πηγαίνουν με χαρά στη δουλειά [?!]. Θα το βρω καλοστημένο και γυαλιστερό.
[update]
Βρήκα την Bmw, του 89 που έλεγα, κατάλοιπο απο τα παιδικά μου χρόνια..
Έχω προσέξει πως όταν είμαι καλά, δεν γράφω. Μαλακία. Τώρα που χρειάζομαι να θυμηθώ τι είδους σκέψεις έκανα τότε για να νιώσω καλύτερα, δεν τα έχω γραμμένα για να διαβάσω.
Άσχετο – τα Χριστούγεννα πέρασα απίθανα. Και πριν από αυτά και μετά. Όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε τραγουδάμε ρεμπέτικα και λαϊκά. Εμείς περνάμε άψογα, για τους γύρω μας δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά πάντως!
Από τότε που ήρθα, έμεινα σπίτι μόνο ένα βράδυ και ας είμαι άρρωστη. Εκτός από το ότι περνάω πολύ ωραία, προσπαθώ να καταπολεμήσω την δυνατή επιθυμία που με κάνει να θέλω να πετάξω με δύναμη το κινητό στο πάτωμα και να χώσω το τακούνι της μπότας μου [9 πόντους παρακαλώ! –ναι! Εγώ!] στην οθόνη του. Το γαμημένο δεν χτυπάει ΠΟΤΕ!!!!! Καλά, χτυπάει όταν με παίρνει η μάνα μου και η κολλητή μου.
Ευτυχώς που έχω χάσει και κιλά και νιώθω ωραία. Αν και έχω αρχίσει να το αμφισβητώ και αυτό. Αν ήμουν ελκυστική δεν θα γινόταν κάτι? Ποτέ δεν ήρθαν να μου μιλήσουν όταν είμαι έξω. Ακόμα και με γυναικοπαρέα. Γιατί σύμφωνα με τις κολλητές μου μόνο όταν είσαι με γυναίκες θα έρθουν να σου μιλήσουν. Ποτέ τίποτα δεν γίνεται.
Και εφόσον ποτέ τίποτα δεν γίνεται, γιατί δεν σταματάω να στολίζομαι σαν να πρόκειται να πάω σε ρεβεγιόν? Άλλαξα στυλ και φτιάχνομαι βλέπεις. Σταμάτησα να φοράω συνέχεια μαύρα και τζιν με chucks. Να φοράω σκούφους και να κρατάω βαλίτσα σχολείου. Υπήρχε πρόβλημα τότε – βλέπεις μου κόλλαγαν τα πιτσιρίκια! Τελευταία φορά που βγήκα έτσι για να πάω στο supermarket[γιατί μπορεί να ντύνομαι κοριτσάκι πια –αλλά απλά έγινα transformer] με κοίταζε ένα πιτσιρίκι γύρω στα 16-17 και έριξε και 2-3 κομπλιμέντα. Ε μη μας πάνε και με βραχιολάκια!
Επίσης, όταν είμαι ντυμένη κοριτσάκι και βρω κάποιον που να μου αρέσει, δεν ξέρω να φλερτάρω [αυτό το συμπέρασμα το έβγαλα από το ότι δεν έχω ρίξει κανέναν έτσι].
Έχω προσέξει, πως φλερτάρω άνετα, άντρες που δεν υπάρχει πιθανότητα να με κοιτάξουν ως κάτι παραπάνω από μια συνηθισμένη κοπέλα. Όπως χθες ας πούμε: Έξω από τα mc Donald’s, περπατάω μπροστά από την παρέα και κοιτάω την Z4 που με πλησιάζει από τα αριστερά. Όταν περνάει από μπροστά μου πρόσεξα πως ο οδηγός ήταν πολύ ωραίο παιδί –και πως στη θέση του συνοδηγού ήταν επίσης άντρας – . Έκανε επαναστροφή και πέρασε από τα δεξιά μου αυτή τη φορά. Δε σταμάτησα να τον κοιτάω παρά μόνο όταν έστριψε.
Νιώθω σαν να περιμένω Κυριακή πρωί να έρθει το 802.
Συμπέρασμα: Εφόσον κανένας δεν πρόκειται να έρθει. Σταματώ να περιμένω.
Δυο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, μπήκε msn. Ψιλοτσαντισμένη εγώ τον ρώτησα τι θέλει τελικά για να ξέρω τι να κάνω. Πήγε να τσαντιστεί και να την κάνει αλλά δεν τον άφησα.
QM: «να το κάνω πιο ξεκάθαρο: μ’ αρέσεις»
A: «ok....»
QM: «και σε ρωτάω αν σ’ αρέσω»
A: «θα τα πούμε άλλη στιγμή, πρέπει να βγω»
QM: «okz…επικοινώνησε εσύ»
Α: «ok»
Με πέτυχε στο Msn την επόμενη μέρα. Μιλούσαμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σε κάποια φάση ήρθε η συζήτηση εκεί που ήθελα.Μου είπε πως εφόσον σκέφτομαι μόνο το παρόν και όχι το μέλλον, δεν ήξερε τι να απαντήσει χθες γιατί δεν ήξερε τι θέλω και που το πάω «επειδή δεν ξέρω που το πας, επειδή δε πάει πουθενά?» είπε χαρακτηριστικά. Του εξήγησα πως αυτό με το «παρόν» ήταν γενικό και πως κάθε άντρας που με πλησιάζει θέλει απλά και μόνο ένα πράγμα και στο τέλος απογοητεύομαι. Μου είπε να μην απογοητεύομαι μαζί του από τη στιγμή που δεν έκανε κάτι λάθος. Του εξήγησα πως αυτό ξέρω να κάνω: κάθε φορά που πάει να γίνει κάτι, τα παρατάω γιατί φοβάμαι το τι μπορεί να γίνει.
Και μου λέει: «οκ, δεν έγινε τίποτα, μην ανησυχείς»
QM: «δε μου απάντησες σε εκείνο που σε ρώτησα χθες όμως»
Α: «τι να σου πω, αφού το ξέρεις»
QM: «υπάρχει διαφορά. Τώρα, απλά το υποθέτω»
Α: «τι?»
QM: «αν δε σου άρεσα, δε θα κάναμε ολόκληρη συζήτηση, σωστά?»
Α: «ναι»
Μετά από αυτό, πέταξα κάτι άσχετο για να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα. Φεύγοντας του είπα «ξέρεις το νούμερο μου...» λέγοντας πως μπορεί να μου στείλει ένα μήνυμα.
Του έστειλα Χρόνια Πολλά τα Χριστούγεννα, αλλά ακόμα περιμένω απάντηση. Για να μου πει πάντως ότι πήρε δώρο καινούριο κινητό, σημαίνει πως το χρησιμοποιεί κιόλας. Εκτός και αν τα νέα κινητά δεν έχουν την λειτουργία των Sms.
Και δηλώνω ακόμα ένα γεγονός:είμαι γκαντέμο και έχω τον μαλακομαγνήτη.
Μια ζωή μόνη μου θα μείνω, καλύτερα να το συνηθίσω.
Είμαι με τέσσερις ώρες ύπνο αφού το πρωί σηκώθηκα για να πάω να δω τον αδερφό μου να παίζει μπάλα. Στο καπάκι πήγαμε για στον Αγ. Κυπριανό και επέστρεψα σπίτι λιώμα στη κούραση. Δεν ξάπλωσα να κοιμηθώ όμως; Έκατσα να κάνω κουλουράκια.
Αφού τελείωσα –θα κάνω άλλα αύριο γιατί αυτά βγήκανε σαν γαμπίλια- ντύθηκα και στολίστηκα για να πάμε για καφέ με τα κορίτσια.
Καθίσαμε στο costacoffee για ζεστή σοκολάτα και χαρτάκι. Εκτός από τα χαρτιά μου κοίταζα και το παλικάρι στο απέναντι τραπέζι και αρκετές φορές συναντήθηκαν τα βλέμματα μας αλλά κλασσικά δεν έγινε τίποτα απολύτως.
Φεύγοντας και μετά από αρκετές βόλτες με το αμάξι, περάσαμε από το μαγαζί που πάμε κάθε Τρίτη για να αφήσουμε τα κορίτσια που είχαν παρκάρει εκεί. Έξω από το μαγαζί ακριβώς, ήταν ο Α. με ένα φίλο του, πράγμα που με κάνει να διερωτώμαι; Ή η Κύπρος είναι πάρα πολύ μικρή ή γίνονται πολλές συμπτώσεις στον κόσμο μου τελευταία. Να τον δω τρεις φορές σε5 μέρες, τις δυο από αυτές εντελώς τυχαία?
Λέω να τον πάρω τηλέφωνο αύριο σε κάποια φάση να ξεκαθαρίσω την κατάσταση γιατί αυτά τα μισόλογα που με κάνουν να αναρωτιέμαι μου τη σπάνε, ειδικά όταν η φάση κρατάει εδώ και δυο χρόνια. Ούτε σειρά η Τόλμη και Γοητεία τέτοιο σκηνικό δηλαδή!
Γεγονός:πάντα θα σπαταλάει το χρόνο σου κάποιος μαλάκας.
ΤΙ ΚΑΚΟ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙΙΙΙΙΙΙ?????????????
Το χειρότερο? Σαν να με πιάνει αυτή η μαυρίλα πάλι. Θέλω να κλάψω.
Ήμουν σε μια φάση που ήθελα να τον πάρω τηλέφωνο και να του πω «Σου είπα ότι δε θα γλυτώσεις. Θες να το παλέψω? Αν δε γουστάρεις, πες το μου, να μη σπαταλάω άδικα την ενέργεια μου και το χρόνο μας».
Αν καταφέρναμε να μιλήσουμε φυσικά.
Το βράδυ, γύρισα σπίτι νωρίς, πτώμα από τη κούραση και ξάπλωσα γύρω στις 12. Για δέκα λεπτά ήμουν με το κινητό στο χέρι και το dial έτοιμο να καλέσει το νούμερο του. «να τον πάρω? Να μην το πάρω» συνέχεια.
12:20 «τι έχω να χάσω?». Μπιιιιπ…μπιιιπ..
«Ναι?» τον ακούω να λέει
«Έλα, η Α. είμαι» γιατί, λέω αφού οθόνη δεν έχει, δεν ξέρει ποιος τον καλεί.
«Έλα»
«Ενοχλώ?»
«Θα σε πάρω σε λίγο»
«Οκ»
Αν με πήρες εσύ, με πήρε και αυτός. Αφήνω το κινητό δίπλα μου; Την απάντηση στο ερώτημα μου την πήρα. Plus, αν ήθελε να μου μιλήσει, θα έβαζε τη κάρτα του σε άλλο κινητό και θα έβλεπε το νούμερο μου.
Οι χτύποι της καρδιάς μου ανέβηκαν προς στιγμή και έπειτα κοιμήθηκα.
Γύρισε και η Α. από Αγγλία απόψε και βγήκαμε για ποτό σε ένα μπαρ και συνεχίσαμε σε club. Περάσαμε θαυμάσια. Το μόνο που έλειπε ήταν ένα μήνυμα.
Γύρισε και η Α. από Αγγλία απόψε και βγήκαμε για ποτό σε ένα μπαρ και συνεχίσαμε σε club. Περάσαμε θαυμάσια. Το μόνο που έλειπε ήταν ένα μήνυμα.
Ναι είναι γεγονός! Ο άνθρωπος μπορεί να πεθάνει από την βαρεμάρα! Δεν ξέρω πως άντεξα να μην περιλουστώ με cocacola και να αυτοπυρποληθώ! 3 ώρες το πρωί και 4 το απόγευμα στεκόμουν όρθια για να δίνω δωράκια. Πω πω πω πω, τι ήταν αυτό!! Αλλά τι να κάνεις όταν έχεις ανάγκη!
Το πιο ωραίο μέρος της ημέρας? Την ώρα που έστριβα από ένα δρόμο που με πήγε προχθές ο Α. για να αποφύγω την κίνηση, πρόσεξα μπροστά μου μια Bmw. Στρίβουμε ακόμα δυο στενά και σκέφτομαι «έπρεπε να συγκρατήσω τα νούμερα του, μπορεί να τον δω τυχαία και να μην τον προσέξω». Στρίβουμε ακόμα ένα στενό. Στο στοπ πρόσεξα τα νούμερα και το κεφάλι του οδηγού; «ρε λες?». Στρίβουμε ακόμα μια. Η BMW σταματάει στη στροφή και εκεί που είμαι έτοιμη να αρχίσω μπινελίκια, γυρνάω και τον βλέπω να με χαιρετάει .
Τον προσπέρασα και σταμάτησα μπροστά του; Εκείνος προχώρησε και σταμάτησε δίπλα μου. Καλημεριστήκαμε, με ρώτησε που πάω και την ώρα που έκανε να φύγει του φώναξα «μη χάνεσαι» και μου έδειξε το κινητό του, το οποίο είναι παράλυτο και δε μπορεί να στείλει μηνύματα [λευκή οθόνη].
Η τυχαία συνάντηση, φυσικά και με έκανε να χαμογελάσω αρκετά για όλη τη μέρα.
Τον θυμάσαι? Ήρθε και με πήρε χθες και πήγαμε βόλτα. Καθίσαμε στο αμάξι και μιλάγαμε για μια με μιάμιση ώρα, πριν με φέρει σπίτι –θα ξυπνούσα νωρίς σήμερα-. Όταν ξάπλωσα μου έστειλε μήνυμα πως ήθελε να με φιλήσει αλλά ντράπηκε. Κάτι του απάντησα –δε θυμάμαι γιατί ήμουν μισοκοιμισμένη – αλλά μου απάντησε μονολεκτικά παραπέρα.
Σήμερα, του έστειλα πως ήθελα να τον ρωτήσω τι έπαθε χθες αλλά νύσταζα πολύ και έτσι να μου έστελνε μήνυμα όταν θα σχόλαγε από τη δουλειά. Δεν μου απάντησε και βρήκα πολύ αργότερα, μήνυμα στο Msn ότι χάλασε η οθόνη του κινητού του. Δεν τον πήρα τηλέφωνο αν και το έχω πάρει πατριωτικά το θέμα.
Τι εννοώ? Ότι δε μου ξεφεύγει με τίποτα!! Όταν του το είπα –γιατί μετά από ενάμιση χρόνο δεν τον ντρέπομαι πια- με ρώτησε «που να πάω?» «στον καναπέ για ύπνο» αυτό ήταν καρφί για την τελευταία φορά. «και γιατί να φύγω δηλαδή?» επέμεινε «δε θέλω να σκεφτώ λόγους… η αυτοπεποίθηση μου αυτό τον καιρό είναι σε καλά επίπεδα» «δεν φεύγω» απάντησε στο τέλος. Και μου το είπε και χθες βράδυ την ώρα που κατέβαινα από το αμάξι.
Θα επιμείνω. Γιατί ενάμιση χρόνος είναι πολύ. Γιατί είναι πάρα πολύ καλό παιδί. Γιατί τον καταλαβαίνω. Γιατί νοιάζεται. Και όπου μας βγάλει.
Το Σάββατο είχα βγει με τα παιδιά για ποτό στο Αιγάλεω [έχουμε ανακαλύψει δυο μπαράκια που παίζουν ροκ ελληνικό και ξένο]. Σε κάποια φάση μου την πέσανε η Φ. και η Γ.: «και πότε θα βρεις ένα παιδάκι και εσύ?» . Η Φ. τα έλεγε βασικά γιατί η Γ. είναι σαν εμένα ακριβώς, διακριτική και πρόθυμη να ακούσει όταν θες να μιλήσεις.
«Πόσο καιρό είσαι μόνη?» και κάτι τέτοια. Το πήρα στη πλάκα και της απάντησα αλλά ύστερα από λίγο της είπα ειλικρινά πως δεν ήθελα να συζητήσω το θέμα γιατί «είμαι βαμμένη σήμερα..».
Άσε που επειδή μόνο εγώ και ο Β. έχουμε μείνει μας έχουν ζαλίσει να τα φτιάξουμε, έστω δοκιμαστικά, για να ήμαστε όλοι ζευγαράκια. Στη πλάκα το λένε, αλλά προσωπικά άρχισα να εκνευρίζομαι – ευτυχώς που ήρθαν οι μέρες για να φύγω δηλ.
Δευτέρα πρωί ξυπνήσαμε και πήγαμε στη σχολή πρωί πρωί για να την κλείσουμε –άσχετο ότι ήταν κλειστή από τον πρόεδρο τελικά-.
Εδώ να εξομολογηθώ και κάτι: πολύ μ’ αρέσει ο εκπρόσωπος των Ε.Α.Α.Κ. Πολύ τσαντίλα πουλάει βέβαια και ώρες ώρες γίνεται εκνευριστικός, αλλά αυτό είναι μια από της παραξενιές μου; Όσο πιο πολύ με τσαντίζει κάποιος, τόσο πιο πολύ μου αρέσει. Σε κάποια φάση πρέπει να μάθω το όνομα του, απλά και μόνο για να βάλω όνομα στο πρόσωπο. –Άσχετο όλο αυτό-
Το βράδυ τα παιδιά ήρθαν από το σπίτι με πατατάκια, σποράκια και ένα μπουκάλι josse cuervo tequilla, το οποίο και τσακίσαμε. Ωραία πέρασα, παρά τα σχόλια για μια δοκιμή σε σχέση με τον Β. Πω πω πω, τίποτα δεν τους σταματά.
Σήμερα ξύπνησα στις 5 το πρωί και ξεκίνησα για αεροδρόμιο. Έφτασα μια χαρά και ωραία το μεσημέρι. Στόλισα και το δέντρο στο σπίτι –το οποίο και θέλει τρελό σουλούπωμα γιατί είναι σαν κατσιασμένο- .
Τα σχέδια για το βράδυ; Θα παραγγείλουμε με την οικογένεια, θα δω Λαζόπουλο –δε το χάνω το επεισόδιο με τίποτα και μετά θα πάμε Σκαραβαίο με την Κ. [yeeeeeehhhhh]. Λέω να ρωτήσω και τον Α. αν θέλει να έρθει για να τον δω. Θα πάρω δραστικά μέτρα αυτή τη φορά για να βρεθούμε – τέλος! Δε μου ξεφεύγει!!
Επίσης κανόνισα να πάω για Promotion για τέσσερις μέρες [8 ώρες, 45 ευρώ την ημέρα] μια χαρά θα μου κάτσει. Να ξεπληρώσω και την Κ. για το εισιτήριο της Πρωτοχρονιάς.
Με ότι λεφτά βγάλω θα πάρω ένα εξωτερικό σκληρό δίσκο 500gb, [70 ευρώ], ένα καινούργιο Mp4 Player [40 ευρώ], καινούργια chucks γιατί τα παιδιά με απειλούν πως θα μου πετάξουν τα δικά μου και μαύρες γόβες. Τις τελευταίες θα μου τις πάρει η μαμά είπε.
Μόνο με θαύμα θα δώσουμε εξεταστική φέτος. Αλλά ότι χάσουμε, ΑΞΙΖΕΙ!!!!!
Έχω σοκαριστεί. Πραγματικά έχω σοκαριστεί. Έχω βάλει τα κλάματα και δε σταματάω. Μόλις είδα στις ειδήσεις ένα μωρό 14 χρονών, να φοράει τη κουκούλα του φούτερ του, να κλαίει και να φωνάζει «δεν έκανα κάτι». Να κλαίει!!!! Και να τον τραβάνε 5 μπάτσοι!!!
Αν είναι δυνατόν. Ο κόσμος, απλοί πολίτες, είχαν πέσει στους μπάτσους και φωνάζανε να αφήσουν τα παιδιά.
Μπήκαμε σε μια εποχή όπου οι μπάτσοι θα κυκλοφοράνε μόνο με κράνος για να προστατευθούν. Θα τους φτύνουν όπου σταθούν.
Συνήθως βαριέμαι να διαβάζω blogs με πολιτικό περιεχόμενο. Γι’ αυτό και ποτέ δεν έγραψα κάτι σχετικό. Συνήθως είναι σκέψεις που κάνω μπροστά σε ένα φύλλο εφημερίδας, ή στην τηλεόραση.
Συνήθως, εκφράζομαι μέσα από τραγούδια. Οι στίχοι σημαίνουν κάτι διαφορετικό για τον καθένα. Ακόμα και για εσένα όμως, οι στίχοι ενός τραγουδιού μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικοί εφόσον έχεις κάτι άλλο στο μυαλό.
Ακούγοντας το The Pretender των Foo Fighters, σκεφτόμουν τη σχέση δυο ανθρώπων. Θεωρώ πως η αγάπη και το μίσος [και ειδικά το αντίστροφο] χωρίζονται από μια πολύ μικρή και ευαίσθητη γραμμή. Το πέρασα, το ξέρω. Προσπαθώντας να σταθείς στα πόδια σου, μισείς τον άλλο για να μη μισήσεις τον εαυτό σου. Σε κυριεύει ένα σκοτάδι
Μερικοί στοίχοι μεμονωμένοι, μπορεί να σημαίνουν κάτι διαφορετικό. Όπως το «What if I say I'm not like the others? What if I say I'm not just another one of your plays. You're the pretender. What if I say I will never surrender?» σήμαινε για μένα αυτό ακριβώς που λέει: δεν είμαι παιχνιδάκι σου!
Κοιτούσα ξανά το βίντεο όμως [αν το είδες, θα καταλάβεις]. Με την επικαιρότητα να είναι πάντα κάπου στο μυαλό μου, είδα τους στίχους εντελώς διαφορετικά.
Σαν να εκφράζουν όλο το θυμό μας. Των νέων προς την σημερινή εξουσία, κοινωνία ή όπως σε βολεύει να το λες.
Keep you in the dark
You know they all pretend
Keep you in the dark And so it all began
Send in your skeletons
Sing as their bones come marching in... again
They need you buried deep The secrets that you keep are at the ready Are you ready?
I'm finished making sense
Done pleading ignorance
That whole... defense
Spinning infinity, boy
The wheel is spinning me
It's never-ending, never-ending Same old story
What if I say I'm not like the others?
What if I say I'm not just another one of your plays
You're the pretender What if I say I will never surrender?
What if I say I'm not like the others?
What if I say I'm not just another one of your plays
You're the pretender
What if I say that I'll never surrender?
In time our soul untold
I'm just another soul for sale... oh, well
The page is out of print
We are not permanent
We're temporary, temporary
Same old story
What if I say I'm not like the others?
What if I say I'm not just another one of your plays
You're the pretender What if I say that I'll never surrender?
What if I say I'm not like the others?
What if I say I'm not just another one of your plays You're the pretender What if I say I will never surrender?
I'm the voice inside your head You refuse to hear I'm the face that you have to face
Mirrored in your stare
I'm what's left, I'm what's right
I'm the enemy I'm the hand that will take you down
Bring you to your knees
So who are you?
Yeah, who are you?
Yeah, who are you?
Yeah, who are you?
Keep you in the dark
You know they all pretend
What if I say I'm not like the others?
What if I say I'm not just another one of your plays
You're the pretender
What if I say that I'll never surrender?
What if I say I'm not like the others?
What if I say I'm not just another one of your plays
You're the pretender
What if I say that I'll never surrender?
What if I say I'm not like the others?
(Keep you in the dark)
What if I say I'm not just another one of your plays
(You know they all... pretend)
You're the pretender
What if I say I will never surrender?
What if I say I'm not like the others?
(Keep you in the dark)
What if I say I'm not just another one of your plays
(You know they all... pretend)
You're the pretender
What if I say I will never surrender?
So who are you?
Yeah, who are you?
Yeah, who are you?
Παρασκευή βράδυ, ενώ καθόμασταν για να ξεκουραστούν τα αγόρια της παρέας, πάρθηκε η απόφαση να φύγουμε το Σαββάτο για Κύμη. Ο Β. είχε τα γενέθλια του το Σάββατο και θα τα γιορτάζαμε στο πατρικό του.
Σαββάτο μεσημέρι λοιπόν, οι έξι μας, ξεκινήσαμε με δυο αμάξια για Κύμη. Κάναμε πολύ πλάκα με τα walkie talkie που είχαμε στα αμάξια. Θα τα περιέγραφα καλύτερα αλλά το δεν έχω όρεξη για πλάκα.
Το βράδυ, μετά τον αγώνα κατεβήκαμε στην ταβέρνα των γωνιών του Β. για να φάμε και να πιούμε. Θα συνεχίζαμε και παρακάτω αν δεν είχαμε πιεί τον Βόσπορο, ή αν δεν έπιανε ο Β. την κιθάρα.
Φάγαμε κοντοσούβλι, κοτόπουλο, πατάτες, σαλάτες, λουκάνικα κλτ κτλ κτλ και κατεβάζαμε κρασί σαν νερό. Ειδικά εγώ. Μέγα λάθος. Το βαρελίσιο κρασί είναι πολύ βαρύ!! Δε μου άρεσε στη γεύση, όταν το αραίωσα με αναψυκτικό σαν τους άλλους, έτσι το έπινα σκέτο με καμία γουλιά νερό που και που. Περιττό να πω το τι ακολούθησε! Ότι ρεμπέτικο, λαϊκό υπήρχε στη μνήμη μου το τραγουδήσαμε. Στο δρόμο προς το σπίτι, θυμάμαι ότι χόρευα και το «πότε Βούδας, πότε Κούδας» με τον Σ. χαχαχα. Διάλεξα να μεθύσω πρώτη φορά με βαρελίσιο κρασί. ΛΑΑΑΑΑΑΑΘΟΟΟΟΟΟΟΣΣΣ!!
Βάλαμε τις πιτζάμες μας και καθίσαμε στο σαλόνι. Θυμάμαι να τραγουδάμε κι άλλο και σε κάποια φάση, νομίζω, βγήκα μια φωτογραφία με τη γλώσσα έξω και τα δάχτυλα σαν κέρατα μπροστά μου. Δεν το υπογράφω κι όλας – μπορεί να το φαντάστηκα! Το διαλύσαμε κατά τις 2:30 και εγώ πηγαινοερχόμουνα στα δωμάτια κάνοντας 8ράκια. Σε κάποια φάση θυμάμαι ότι η Γ. με έβαλε στο κρεβάτι και με σκέπασε. Πέντε λεπτά αργότερα σηκώθηκα βέβαια αλλά ξαναξεράθηκα κατά τις 3.
Το επόμενο πρωί, σηκώθηκα κανονικά, αλλά πριν προλάβω να πιω καφέ, άρχισα τους εμετούς. Το στομάχι μου έκανε σπασμούς και έβγαζα ακόμα και το λίγο νερό που έπινα για να μην αφυδατωθώ. Συνολικά, έκανα εμετό 5 φορές. Την τελευταία φορά, έβαλα και τα κλάματα – δεν ξέρω γιατί. Όπως ήμουν με το μαύρο παλτό και τα τεράστια γυαλιά ηλίου, η φίλη μου η Φ μου λέει: «Μη λυπάσαι Τζάκι. Μπορεί να πέθανε ο Κένεντι, αλλά θα γνωρίσεις τον Ωνάση» «Χαχαχα» εγώ μέσα στα χάλια μου.
Πήγαμε στο νοσοκομείο «συμπούρμπουλοι». Ένα έχω να πω: να με πληρώνανε, εγώ δεν καθόμουνα εκεί μέσα. Τους φοβήθηκα! Με κοιτούσαν σαν πειραματόζωο και με ρώταγε γιατί πίνω simvastatin!! Είπα πως δεν ήθελα να διανυκτερεύσω για να μου βάλουν ορρό και φύγαμε για Αθήνα.
Τέλος πάντων, στον δρόμο της επιστροφής κατάφερα και δεν ξαναέκανα εμετό. Έφαγα μάλιστα και μισή φρυγανιά και ήπια 3 γουλιές τσάι.
Στο καραβάκι από Ερέτρια προς Ωροπό, με βγάλανε και φωτογραφίες. [παρόλο που τα ¾ των φωτογραφιών από το βράδυ του Σαββάτου, έχουνε εμένα σε παραλήρημα!]
Γύρισα σπίτι στις 6:30 και ενημέρωσα την θεία μου για την κατάσταση μου και ξεράθηκα στον ύπνο. Κατά τις 11 αναστήθηκα. Στη μαμά και το μπαμπά είπα πως είχα απλά πονοκέφαλο. Ο μπαμπάς με πήρε για να μου πει τι έγινε το βράδυ του Σαββάτου. Σήμερα που έχω πιο καθαρό κεφάλι έβγαλα τα χαζοχαρούμενα μηνύματα από το Msn και το facebook.
Αυτό που έγινε στον Πειραιά μου άρεσε. Επιτέθηκαν μόνο στην Ασφάλεια. Κανένα μαγαζί δεν έπαθε ζημιά. Γιατί ο θάνατος του παιδιού, ήταν απλά η γουλιά που ξεχείλισε το ποτήρι. Μπορούσε να ήταν ο αδερφός μου, που είναι στην ηλικία του, να είναι ο γιός σου, να είναι ο φίλος σου.
Δε λέω τίποτα άλλο, όλοι λένε. Πάντως, σίγουρα τα πράγματα δεν θα ηρεμίσουν. Γιατί το κράτος δείχνει επιείκεια! Όπως έγινε με τον Κύπριο φοιτητή πρόπερσι. Ουστ ρε!
I need to fuck the system!! We all need to fuck the system!!!
Σε δώδεκα μέρες φεύγω. Είναι Χριστούγεννα. Φοβάμαι. Τα Χριστούγεννα σου δίνουν ελπίδα. Δεν θέλω να ελπίζω. Είμαι καλύτερα έτσι; Δε σκέφτομαι το αύριο. Σκέφτομαι μόνο τις εργασίες που έχω να παραδώσω και τα δώρα που θα πάρω.
Σαν θύμα του καπιταλισμού και εγώ, θα πάω σήμερα να αγοράσω δώρα για την οικογένεια μου. Πράγμα που έχω να κάνω εδώ και δυο χρόνια. Μου αρέσει να ψωνίζω δώρα. Όταν έχω λεφτά αγοράζω οτιδήποτε μπορεί να με κάνει να σκεφτώ το άλλο άτομο και του το χαρίζω. Όταν έχω λεφτά βέβαια.
Θα πάρω στον μπαμπά ένα ζευγάρι παπούτσια καφέ με 20ευρώ
Στη μαμά μια μπλούζα μέχρι 15 ευρώ.
Στον αδερφό μου ότι βρω στα Pull&Bear μέχρι 15 ευρώ.
Θα πάρω και στην κολλητή μου την Κλ. Ένα μιξεράκι για φραπέ –της το έχω τάξει εδώ και χρόνια γιατί το δικό της είναι άθλιο-. Είναι και τα γενέθλια της σε έξι μέρες.
Στην άλλη μου κολλητή, στην Κύπρο, θα πάρω καμία μπλουζίτσα γιατί στα γενέθλια της δεν της πήρα τίποτα.
Μένει η φιλενάδα μου η Γ. θα τις πάρω τίποτα από τα Jumboόπως κάθε χρόνο μάλλον, έτσι για το καλό.
Στις άλλες κολλητούλες μου Ε. και Μ. θα φέρω από την Κύπρο κάτι.
Holidays are coming...(repeat)
'Tis the season
Watch out, look around
Something's coming, coming to town (coming to your town)
Do do do do do, do do do do
Do do do do do, always Coca-Cola
Something magic in the night
Can you see it shining bright?
La la la la la, la la la la la
La la la la la, la la la la la
Holiday refreshment's what we bring,
'Tis the season, it's always the real thing