Labels: general info
Σήμερα, πήγα και βρήκα τον καθηγητή της Οικοδομικής για να τον ρωτήσω για την Πτυχιακή. Ναι λοιπόν, ξεκινάω να μαζεύω υλικό!
Το γενικό θέμα είναι οι ξύλινες κατασκευές. Μου έδωσε το ελεύθερο να αποφασίσω κάτι το ποιο συγκεκριμένο. Πήρα σβάρνα όλα τα site κατασκευαστικών εταιριών λοιπόν και ψαχουλεύω.
Μέχρι στιγμής βρήκα μόνο τι κώδικες προδιαγραφών πρέπει να βρω για να συμπεριλάβω στην έκθεση. Από εκεί και πέρα δεν έχω ιδέα τι άλλο πρέπει να βρω!!
Θα ξαναπάω στη βιβλιοθήκη σε κάποια φάση για να ψάξω για τους κώδικες. Σκέφτηκα να βρω και στατική μελέτη ξύλινου σπιτιού για να δω περί τίνος πρόκειται.
Βαδίζω στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα δηλαδή.
P.S. Γυάλινο δάκρυ σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Ξέρεις εσύ!
Labels: σχολή
Με πιάνει συχνά πια. Όσο πάει και πιο συχνά.
Τουλάχιστον σταμάτησα να κάνω τις σκέψεις που ξεκίνησα να κάνω τον περασμένο Ιούνιο. Ήταν φορές που ήθελα να εξανεμιστώ στον αέρα. Απλά να γίνω σκόνη και να εξαφανιστώ. Και όχι πάντα με τέτοιο μαγικό τρόπο.
Το αύριο, υποτίθεται θα έπρεπε να μας δίνει κουράγιο, έτσι λένε. Το αύριο λοιπόν με τρομάζει. Με κάνει να χάνω το κουράγιο μου.
Ίσως φταίει και το ζώδιο μου. Είμαι καταραμένη να πιστεύω πως η ζωή χωρίς αγάπη είναι μάταιη. Προσπαθώ να πίσω τον εαυτό μου για το αντίθετο. Προσπαθώ να πίσω τον εαυτό μου, πως δεν χρειάζομαι κανέναν. Πως καλύτερα που δεν ξυπνάω και να βρίσκω μηνύματα στο κινητό, γλιτώνω τα έξοδα. Και κάθε φορά που οι φίλες μου ψάχνουν δώρο για τους άντρες τους και λένε «τι τυχερή που είσαι» απαντάω «ναι, πάλι καλά», ενώ στ' αλήθεια ζηλεύω, ζηλεύω πολύ, προσπαθώ να πιστέψω αυτό που ξεστομίζω.
Λένε πως τα φοιτητικά χρόνια είναι τα καλύτερα. Ναι είναι. Είναι όταν μπορείς να βγαίνεις συνέχεια με τους φίλους σου. Όταν βγαίνεις ραντεβού. Όταν κάνεις σεξ. Γιατί κάτι είναι όμορφο όταν έχεις κάποιον να το μοιραστείς.
Βαρέθηκα να φλερτάρω. Βαρέθηκα να περιμένω. Βαρέθηκα να ελπίζω. Αλλά δε λυπάμαι που δεν συμβιβάζομαι. Δεν πρόκειται να βγω με κάποιον απλά και μόνο για να νιώσω επιθυμητή. Θέλω για ακόμα μια φορά στη ζωή μου να με θέλει κάποιος που θέλω και 'γω.
Βαρέθηκα τα πάντα. Βαρέθηκα να κλαίω. Όσο και αν λέω πως σήμερα δεν θα γίνει. Όσο χαρούμενη και αν είμαι το πρωί, το βράδυ πάντα είναι ίδιο.
Πετάγονται όλα μαζί στο μυαλό μου. Τη μια διερωτώμαι τι περισσότερο έχουν οι άλλες από μένα, τι έχω εγώ και είμαι μόνο τόσα χρόνια. Και μόλις νιώθω να πνίγομαι από τους λυγμούς, διώχνω τη σκέψη μακριά. Δεν χρειάζομαι κανένα κοντά μου. Κανένα. Σε κάνουν και πονάς. Σε πληγώνουν. Αλλά τώρα, και τι δε θα έδινα να πόναγα για κάποιον άλλο και όχι για τον εαυτό μου. Τουλάχιστον θα ήλπιζα.
Το ξέρω πως αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα. Μια ακόμα μέρα μοναξιάς. Θα σηκωθώ, θα πιω τον καφέ μου, θα φορέσω τη μάσκα μου και θα πάω για μάθημα.
P.S. Μην τρομάζεις. Δε θα το αφήσω έτσι το blog. Είναι εντελώς προσωρινά τα μαύρα ρούχα του.
Labels: μοναξιές
** Θα ήμουν τώρα στην τεράστια βεράντα της μεγάλης μου έπαυλης, που βλέπει στην θάλασσα, όπου κάποιος συμπαθέστατος εργαζόμενος θα μου έφερνε ένα φρεσκοστημένο χυμό πορτοκάλι.
** Θα έσβηνα τα περιττά κιλά με μια γόμα.
** Θα συναρμολογούσα τον άντρα των ονείρων μου.
** Το επόμενο εξάμηνο θα έκανα πρακτική.
Labels: random, άχρηστες σκέψεις
Χθες έκανα το τραπέζι στην παρέα μου, στα παιδιά που με βοήθησαν με τη μετακόμιση δηλαδή. Μαγείρεψα χοιρινό αλά κρεμ, κοτόπουλο με πιπερίες και σαλάτα του σεφ και για επιδόρπιο έκανα Δούκισσα. Το κοτόπουλο δεν μου πολυάρεσε, τα υπόλοιπα όμως ήρθανε τέλεια. Αν και στην αρχή είχα στεναχωρηθεί απίστευτα γιατί δεν μου ήρθανε όπως τα ήθελα.
Πήραμε και μπυρίτσες και κατά τις 10 πήγε όλοι μαζί στο video club για να βρούμε ταινία. Κάναμε γύρω στα 50 λεπτά να βρούμε μια που δεν την έχει δει κανένας.
Πήραμε, που λες, το The Skeleton Key, που τελικά μόνο εγώ και ο Γ. δεν το είχαμε δει. Επίσης πήραμε και τους 3 νονούς [εννοώ Ο Νονός 1,2,3 ντε] να τα δούμε κάποια στιγμή εγώ, η Γ και ο Σ.
Ωραία ταινιούλα ήτανε. Μ' άρεσε ο τρόπος που τελείωσε, το κάνει πιο πραγματικό. Δε λέω τίποτα άλλο, πήγαινε ενοικίασε το.
Πάντως καλά περάσαμε. Άσε που χειμώνιασε. Χθες βράδυ ήμουνα με το κοντομάνικο, τώρα κάνει κρύο! Έβγαλα από τις βαλίτσες τα χειμωνιάτικα [τα ελαφριά όχι τα πουλόβερ] και τα έβαλα για πλύσιμο. Ένα πράγμα που μου τη δίνει όμως στον χειμώνα είναι ότι τα ρούχα κάνουν 2 μέρες να στεγνώσουν –γρρρ-. Ευτυχώς που έχω και τέντα.
Υ.Γ.1 Την Δευτέρα ξεκινάω σχολή
Υ.Γ.2. Δεν μου αρέσει που τον χειμώνα δεν έχει φως. Δηλαδή αν ζούσα σε καμία Αγγλία, Νορβηγία, ή Τσεχία – που θέλω να επισκευτώ οπωσδήποτε- θα ήμουνα πάντα γκρινιάρα και δύστροπη? γρρ
«Οι στωικοί
Οι κυνικοί [αυτοί που πίστευαν πως ο άνθρωπος δε χρειάζεται ν' ανησυχεί και να φροντίζει για την υγεία του. Ούτε τα βάσανα κι οι στενοχώριες των άλλων έπρεπε να τον ταράζουν. Κοινώς οι αναίσθητοι απέναντι στον πόνο των άλλων!] έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη γέννηση αυτού του φιλοσοφικού ρεύματος. Ο πατέρας της στωικής φιλοσοφίας ήταν ο κύπριος Ζήνωνας, ο οποίος κατέληξε στην Αθήνα μετά από κάποιο ναυάγιο.
Όπως ο Ηράκλειτος, έτσι και οι στωικοί πίστευαν ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια λογική. Θεωρούσαν ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ένας ολόκληρος κόσμος σε μικρογραφία, ένας «μικρόκοσμος», που καθρεφτίζει τον «μακρόκοσμο»
Οι στωικοί, αγνόησαν την αντίθεση μεταξύ «πνεύματος» και «ύλης». Γι' αυτούς, η φύση είναι μία. Την αντίληψη αυτή την ονομάζουμε μονισμό.
Σαν πραγματικά παιδιά της εποχής τους, οι στωικοί ήταν αυθεντικοί «κοσμοπολίτες». Ασχολούνταν με τα προβλήματα της κοινωνίας κι ενδιαφέρονταν για την πολιτική ζωή. Μερικοί από αυτούς αναμείχθηκαν δραστήρια στα κοινά.
Πέρα από αυτά, οι στωικοί υπογράμμιζαν ότι όλα τα φυσικά φαινόμενα – κι επομένως και η αρρώστια κι ο θάνατος- υπόκεινται στους απαρασάλευτους νόμους της φύσης. Ο άνθρωπος, λοιπόν, πρέπει να μάθει να συμφιλιώνεται με την μοίρα του. Τίποτα δε συμβαίνει τυχαία, έλεγαν. Όλα συμβαίνουν επειδή πρέπει να συμβούν. Άρα δεν έχει νόημα να θρηνεί κανείς για τις συμφορές του, όταν η μοίρα του χτυπάει την πόρτα. Αλλά και τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής, θα πρέπει ο άνθρωπος να τις αντιμετωπίζει με μέτρο και ηρεμία.
Στο σημείο αυτό η φιλοσοφία των στωικών μοιάζει με εκείνη των κυνικών, που αδιαφορούσαν για όλα τα καθημερινά κι ασήμαντα. Ακόμα και σήμερα μιλάμε για τη «στωική ηρεμία»
ενός ανθρώπου που δεν αφήνεται να παρασυρθεί από τα συναισθήματα του.»
Ο κόσμος της Σοφίας – Jostein Gaarder

Labels: greenpeace
Τι κοινό είχε το Σάββατο, η Δευτέρα, η Τρίτη, η Τετάρτη και η σημερινή μέρα? Πήγα στα Carrefour! Όχι δεν βρήκα γκόμενο, ούτε ωραίο καναπέ για να αράζω. Το Σάββατο πήγα για να ψωνίσω, την Δευτέρα πήγα για αντικλείδια και για 2 πράγματα που ξέχασα να πάρω. Την Τρίτη, πήγα να μου ξαναφτιάξει το κλειδί γιατί είχε πρόβλημα και να αφήσω την τσάντα μου για φτιάξιμο και πήρα και ένα adaptor για την κεραία. Χθες πήγα να πάρω την τσάντα μου και να πάρω και 2 tuboflo. Τέλος, σήμερα, πήγα γιατί έπρεπε να πάρω βεντούζα για να ξεβουλώσω τον νεροχύτη και γιατί το adaptor ήταν λάθος!
Μμμ…λέω να πάω και αύριο. Να χαλάσω το σερί? Ε, δε γίνετε! –άσε που ο security με έβλεπε περίεργα σήμερα!-.
Να επιστρέψω στη σημερινή μέρα όμως. Όπως είπα χθες, θα έπαιρνα τους δρόμους προς Αθήνα σήμερα. Κατέβηκα Ομόνοια και πήγα πρώτα στο αγαπημένο μου Bershka, στην Σταδίου. Το λατρεύω! Πάντα βρίσκω κάτι να μου αρέσει εκεί. Σήμερα δε βρήκα ρούχο, αλλά ένα παλικάρι που δούλευε εκεί μια χαρά ήταν! Χαχαχα. Για να ξαναγυρίσω στο θέμα μου όμως. Δεν βρήκα τίποτα απολύτως! Πήγα και απέναντι στο Η&Μ, το οποίο έχει φοβερά αξεσουάρ και πολύ φτηνά. Είπα όμως πως έχω ήδη αρκετά και έτσι δεν υπέκυψα. Μόνο μια μπλούζα βρήκα η οποία ήτανε στενή τελικά, και c-through, έτσι την απέρριψα.
Μέσα στην τσαντίλα, πήρα τον αγαπημένο μου δρόμο προς Ερμού, την Αιόλου αποφασισμένη να μπω σε κάθε μαγαζί που έχει οικιακά είδη. Πρώτη στάση το pallet stores. Ποτήρια δε βρήκα, βρήκα όμως φόρμα για Muffins με 2.99 ευρώ. Κάπου εκεί διακόπηκε η περιήγηση μου, γιατί με πήρανε τα παιδιά για να πάμε στη σχολή για φαγητό.
Φεύγοντας από τη σχολή, πεταχτήκαμε στα jumbo, το οποίο ήτανε τίγκα σε μικρά, ενθουσιασμένα πιτσιρίκια που ψώνιζαν σχολικά. Θα πάω σε κάποια φάση να πάρω μια 6αδα ποτήρια, με 3 ευρώ και 3 βαζάκια για καφέ, ζάχαρη και τσάι [σοκολάτα] με επίσης 3 ευρώ. Βρήκα και κάτι ωραία πιατάκια, γυάλινα, τετράγωνα και μοντέρνα με 1 ευρώ. Πριν όμως, που πήγα στα Carrefour, βρήκα πλαστικά, μικρά πιατάκια, σε τέλεια χρώματα με 0.60 ευρώ!
Labels: ηρεμία, νέα, σπίτι, φωτογραφίες
Καλούτσικο το Gossip Girl τελικά. Περιμένω πως και πώς να πάρω τα υπόλοιπα 10 επεισόδια. Ξεκίνησα και επανάληψη του Entourage και από Δευτέρας θα πάρω προμήθειες και θα ξεκινήσω τα Φιλαράκια. Μαραθώνιος!!
Τι νέα? Περιφερόμουνα για 3 ολόκληρες ώρες στο Mall με την Γ. σήμερα, και δεν βρήκα τίποτα απολύτως που να με ενθουσιάζει. Πήρα μόνο μια κόκκινη, απλή μπλούζα.Αύριο θα πάω Αθήνα, να ψαχουλέψω τα μαγαζιά και να καταλάβω ότι γύρισα Ελλάδα. Αχ πόσο πεθύμησα την Αθήνα!!
Κάποιος –μην τον χαρακτηρίσω- μου μάτιασε το σπιτάκι μου!! ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΟΥ ΡΕ!!! Έχει βουλώσει ο νεροχύτης της κουζίνας [παραμένει κλειστός μετά από 3 tuboflo] και θα έρθει ο Σ. να δει τι παίζει, γιατί τώρα τελευταία ασκεί χρέη υδραυλικού ηια όλη την παρέα. Άσε που δε βρίσκω τα ποτήρια που ήθελα!
Επαναλαμβάνω: το μμάτι σου στον κώλο σου, το βρατζί της μάνας μου εφόρησα το τζαι εγίνικε μου! [που λέει και η μαμά!]
Labels: mall, νέα, ρούχα, σπίτι
Απλώστρα αξία: 10Ε [έδωσα 16 και πήρα ένα skip των 6.5kg + ένα καλάθι για άπλυτα!]
Ποτήρια από Ανδρεάδη, 6άδα χρώματος πορτοκαλί αξία: 2 Ε
Σιδερώστρα αξία: 10 Ε [πήρα με τη θεία μια για το χωριό και τελικά θα μου τη δώσει]
Σίδερο αξία: 20 Ε
Τραπεζάκια μέσης λευκά LACK από ΙΚΕΑ αξία:10 Ε το ένα
Καναπές 2θέσεος SOLTSA που γίνεται κρεβάτι ΙΚΕΑ αξία: 129Ε +20Ε μεταφορικά
Καθρέφτες sorli από ΙΚΕΑ αξία 6Ε τα 4 τεμάχ.
Κουρτινάκι για την κουζίνα [Το έραψε η μαμά και το κόντυνα εγώ]
Κουτιά αποθήκευσης σε κίτρινους και πράσινους χρωματισμούς [έφερε το ΙΚΕΑ νέα σχέδια!]
Ολόσωμος καθρέφτης ΙΚΕΑ 10Ε
Χαλί πολύχρωμο για το δωμάτιο ΙΚΕΑ 10Ε
Αφίσες από ταινίες για να γεμίσω τους τοίχους
Έχω ψοφήσει από το άγχος! Σε 2 ώρες δίνω στατική. Για 6η φορά. Αυτή τη φορά πιστεύω πως το έχω όμως. Προσευχήσου για μένα και ευχήσου μου καλή επιτυχία.
wooooosaaaaaaaaaaa
Θα ξύπναγα στις 7 σήμερα, για να πάω να πληρώσω τη ΔΕΗ. Το ξυπνητήρι χτύπησε κανονικά μισή ώρα νωρίτερα για να πάρω την Τ-4, αλλά δεν ξαναχτύπησε. Πετάχτηκα πάνω στις 10 η ώρα, ντύθηκα και με τη τσίμπλα στο μάτι ξεκίνησα για την ΔΕΗ. Ευτυχώς δεν είχε κόσμο όπως χθες. Φεύγοντας έβγαλα και 100 ευρώ για να πάω στο παλιό σπίτι. Στο δρόμο πήρα και τον μπαμπά να του το πω, που ευτυχώς δεν μου έβαλε τις φωνές.
Η παλιά σπιτονοικοκυρά μου άρχισε τα κλασσικά, «φύγατε και μας αφήσατε» αλλά μετά έπιασε ότι ο άντρας της έπαθε έμφραγμα και έκανε By-pass. Της είπα ότι έκανε και ο μπαμπάς μου πρόπερσι το Πάσχα. Τις είπα τι έγινε με την περίπτωση του, αν και δεν γνωρίζω και πολλά γιατί μου το είπαν το Πάσχα εμένα, δυο μήνες αφ' ότου είχε συμβεί. Τους άφησα τα λεφτά τέλος πάντων και προθυμοποιήθηκα να βάλω ενοικιαστήρια στο ΤΕΙ αλλά και στο ΤΕΙ Αθήνας γιατί ο κ.Ν δε μπορεί να οδηγήσει. Μου έχωσε και 1 ευρώ στην τσέπη με το ζόρι για να πάρω τα ενοικιαστήρια και έφυγα για το σπίτι με πολλές ευχές.
Μεσημέριασα πάλι! Μαγείρεψα και θα καθαρίσω λίγο το χάος για να κάτσω να διαβάσω. Το μόνο που εκκρεμεί είναι 50 ευρώ στην πολύ καλή μου φίλη Ε. που μου δάνεισε πριν φύγω για να τα δώσω στον σπιτονοικοκύρη. Τον Οκτώβριο τέλος οι εκκρεμότητες.
Θέλω μετά την εξεταστική να βρω καμία δουλειά 4ωρη. Θα αρχίσω από τώρα ψάξιμο, μήπως και βρω κάτι.
Labels: νέα
Labels: αυτογνωσία, στίχοι
