Χθες είδα ένα περίεργο όνειρο πάλι. Ήτανε, λέει, η μέρα του γάμου μου και πήγα στην εκκλησία φορώντας ένα λευκό νυφικό, και ένας άλλος γάμος γινότανε την ώρα του δικού μου. Στάθηκα στην Δυτική πόρτα της εκκλησίας και είδα τη νύφη γονατιστή λίγο πιο δεξιά από μένα, με το νυφικό της και τον γαμπρό , ένα μελαχρινό άντρα με μαύρο κουστούμι, να στέκεται κοντά στο Ιερό με μια ανθοδέσμη. Θυμάμαι να τρέχω κάπου και να λέω «γιατί παντρεύονται αυτοί την ώρα του δικού μου γάμου?» και μετά θυμάμαι να ξαναγυρίζω στην πόρτα, χωρίς όμως να φοράω το νυφικό. Τώρα φόραγα ένα μαύρο στενό φόρεμα. Είχε κόκκινο μπούστο, ένα φερμουάρ στη μέση, το οποίο από μέσα είχε σατέν επένδυση και άνοιγε και από πάνω αλλά και από κάτω. Την ώρα λοιπόν που στεκόμουνα στην πόρτα, βλέπω πως χάλασε το πάνω φερμουάρ και γυρίζω προς τα πίσω [που ήταν οι καλεσμένοι μου] και λέω σε έναν ξανθό, γαλανομάτη και με λευκό κουστούμι «Γιάννη έλα να με βοηθήσεις!» εντελώς φρικαρισμένη. Τρέχει ο καημένος να βοηθήσει, τον πιάνω από το χέρι, διασχίζουμε την εκκλησία και βγαίνουμε από την απέναντι πόρτα [ναι ξέρω ότι στη πλευρά που είναι το Ιερό δεν έχει πόρτα, αλλά δε ξέρω τι γίνεται]. Μόλις βγήκα από την εκκλησία, κατάφερα και έκλεισα το φερμουάρ προς τα πάνω. Θυμάμαι τον ξανθό Γιάννη να μου δένει τα κορδόνια του φορέματος [θυμάμαι χαρακτηριστικά πως έδενε ένα πάνω στο μπούστο, ένα πίσω στη μέση και τέλος, ένα μπροστά στους γοφούς] και να μου λέει «τι τα θες όλα αυτά?» και του απαντάω εγώ «το σχέδιο είναι!».
Και μετά ξύπνησα. Περιμένω να δω στον ονειροκρίτη αύριο τι σημαίνει.
Άντρες στον ξύπνιο μου μπορεί να μη βλέπω. Στον ύπνο μου όμως βλέπω!
Labels: όνειρα
