Μπορεί να φταίει το ΠροΕμμυνορικό Σύνδρομο, δε ξέρω. Μακάρι να φταίει αυτό, γιατί αυτό σημαίνει πως θα ηρεμίσω σε 2-3 μέρες. Με έχει πιάσει μια τρελή θλίψη. Από χθες που έφυγα από το σουπερ μάρκετ είμαι έτσι. Είχα να πάω 2 εβδομάδες και έδωσα πιο πολλά από όσα υπολόγιζα και αυτό θα μου κοστίσει 2 ποτά ή καφέδες. Τέλεια ε;
Είμαι Αθήνα 1 μήνα και βγήκα για ποτό μόνο μια φορά!! Εντάξει έχω πάει κάτι μικρές βόλτες, αλλά αυτό είναι όλο. Στο καπάκι ένας γνωστός μου προτείνει «να βγαίνεις πιο πολύ ρε ‘συ». Ήμουνα έτοιμη να των ειρωνευτώ λέγοντας πως «επίτηδες μένω μέσα και δε βγαίνω ποτέ». Μια ζωή αυτό κάνω. Όλο σπίτι μένω.
Απλά δεν έχω την οικονομική άνεση για να το κάνω. Και ποτέ δεν ήμουνα το κωλόπαιδο που θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και θα πει στους γονείς του «θέλω λεφτά να βγω» και να τους βάλω να κόψουν τον λαιμό τους για να μου βρουν, [ναι, τα ξαδέρφια μου το έκαναν και τότε όλοι θαύμαζαν το καλό παιδάκι που ποτέ δεν απαίτησε τίποτα]. Και έτσι όταν στο λύκειο οι φίλες μου έβγαιναν εγώ καθόμουνα σπίτι. Έμαθα τον εαυτό μου να μισεί τις δισκοθήκες και γι’ αυτό ποτέ δεν πήγα μαζί με τις φίλες μου μέχρι τη δευτέρα ή Τρίτη λυκείου. Ποτέ δε μέθυσα, γιατί ποτέ δεν είχα αρκετά λεφτά για να το κάνω [που βασικά, και όταν είχα, προτιμούσα να βγω 3 φορές σε μια εβδομάδα, παρά να τα χαλάσω όλα σε ένα βραδύ]. Έβγαινα με την ξαδέρφη μου στη 2α γυμνασίου, όταν εκείνη ήταν λύκειο και με έσερνε μαζί της για παρέα παντού. Παράπονο δεν έχω. Πήγα club πρώτη φορά στα 12 και άραζα στη καφετέρια, που με την παρέα μου βγάζαμε ρίζες στα 18, πήγαινα στο σχολείο μισοκοιμισμένη κάθε Δευτέρα. Και ναι, ΠΕΡΝΟΥΣΑ ΥΠΕΡΟΧΑ! Όταν ήμουν 12 όμως…
Τον πρώτο μου χρόνο στην Αθήνα, πέρασα υπέροχα. Έβγαινα συνέχεια, ήμασταν τυχερές εγώ και μια κολλητή μου που οι γνωστοί της ήτανε ματσο και gentlemen. Το καλοκαίρι είχα βρει δουλειά και περνούσα υπέροχα και στην Κύπρο. Σχόλαγα από εκεί και έβγαινα. Κάθε βράδυ. Και πέρναγα φανταστικά.
Τον δεύτερο χρόνο, ελάχιστα πράγματα. Τα Χριστούγεννα δούλευα και μαζί με μια ιστορία που έγινε τότε, ήμουνα χάλια ψυχολογικά, έτσι όταν επέστρεψα το Φεβρουάριο λόγω καταλήψεων δεν δούλεψα. Απλά καθόμουν όλη μέρα στο σπίτι. Και όλη νύχτα. Πριν κατέβω για καλοκαίρι είχα το προαίσθημα ότι θα περάσω χάλια. Και βγήκα αληθινή. Δουλειά δε βρήκα γιατί κατέβηκα αργά [ Ιούλιο, λόγω εξετάσεων]. Όταν η κολλητή μου πήγαινε camping εγώ καθόμουνα σπίτι. Μόνο μια φορά κατέβηκα μαζί τους Αγία Νάπα και κόντεψα να τρελαθώ αφού κράταγα φανάρι. Όταν ήταν όλοι μαζί στη θάλασσα, εγώ απλά διάβαζα βιβλίο στην παραλία, γιατί δε γουστάρω να παίρνω μάτι τις κολλητές μου να κάνουν αγκαλίτσες.
Και γύρισα. Και προβλέπετε πολύ μεγάλος Χειμώνας. …
Και ναι, γράφω σε ένα κωλοsite τι νιώθω γιατί δεν έχω κανένα να μιλήσω. Πόσο αξιολύπητο είναι αυτό; Πως στο καλό θα ζήσω τη ζωή μου; Μέσα από έναν υπολογιστή;

Ο εργολάβος πληρώνεται τμηματικά, ανάλογα με την εξέλιξη του έργου. Για την πληρωμή του εργολάβου οι «πιστοποιήσεις προς πληρωμή εκτελεσθέντων εργασιών».
Οι λογαριασμοί περιλαμβάνουν:
® Επιμετρήσεις εργασιών μέχρι την μέρα σύνταξης του λογαριασμού
® Π.Π.Α.Ε. [ πρωτόκολλα παραλαβής αφανών εργασιών] [ποσότητα και ποιότητα αφανών εργασιών].
® Αναθεωρήσεις
® Νέες εργασίες
® Απολογιστικές εργασίες [π.χ. για κάποια εξυσυμβατική εργασία]
® Ποσοστό μη ολοκληρωμένου έργου [π.χ. το καλούπωμα μιας πλάκας οπλισμένου ΣΚ που ακόμα δεν έγινε η σκυροδέτηση]
® Υλικά επί τόπου του έργου τα οποία δεν έχουν ενσωματωθεί στο έργο [π.χ. σίδερα, τούβλα, είδη υγιεινής κτλ]
Οι λογαριασμοί είναι «Ανακεφαλαιωτικοί». Δηλαδή κάθε φορά γίνονται υπολογισμοί για όλο το έργο μέχρι τη στιγμή σύνταξης του λογαριασμού.
Από το συνολικό ποσό πληρωμής, αφαιρείται το ποσό που ήδη πληρώθηκε.
Labels: άχρηστες σκέψεις, σχολή
Τελείωσα προχθές την Τρίτη επανάληψη του sex and the city [απλά γιατί δεν με κάνει να θέλω να κόψω τις φλέβες μου με τους έρωτες τους] όπου ο Mr.Big πάει και βρίσκει την Carrie στο Παρίσι, της λέει ότι είναι η μια και μοναδική και την φέρνει πίσω και ζουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Στα χέρια μου έπεσαν και κάποια εναλλακτικά τέλη της σειράς. Στο πρώτο, γίνεται αυτό χωρίς να συζούν. Στο δεύτερο, η Carrie παντρεύεται τον Ρώσσο[?!] ενώ στο τρίτο, ο Mr.Big όντως πήγε στο Παρίσι αλλά δεν έγινε τίποτα, έτσι η Carrie επιστρέφει πίσω στην Ν.Υ. και ο Mr.Big στην Νάπα! Σοκαρίστηκα με αυτά. Για κάποιο περίεργο λόγο, είχα στο μυαλό μου πως στο τέλος θα καταλήξουν μαζί. Κάποιοι που πέρασαν τόσα πολλά, ανήκουν μαζί!
Το καλοκαίρι είχα ξεκινήσει και το βιβλίο, αλλά λόγω εξεταστικής διέκοψα. Πήδηξα στο τέλος [πρώτη φορά το κάνω αυτό] και διάβασα τι γίνεται. Και έπαθα σοκ. Η Carrie συνέχισε κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα, να είναι single in the city και ο Mr.Big, παντρεύτηκε!
Και λέω εγώ τώρα: υπάρχει όντως αυτό το happy ending; Θα το συναντήσουμε; Θα μας τύχει και εμάς; ή μήπως οι σχέσεις έχουν γίνει τόσο πολύπλοκες που δεν το αναζητούμε κάν; Γιατί για να το έχουμε, πρέπει να περάσουμε απο 40 κύμματα..
Προσωπικά πιστεύω ότι το happy ending ανήκει μόνο στα παραμύθια.

Τρως βραδινό στις 10 το βράδυ.
Τρως πρωϊνό πριν πας για ύπνο
Σου παίρνει τρεις ώρες για να πιείς τον καφέ σου.
Το να περιμένεις το λεωφορείο/ τραμ είναι σαν να περιμένεις να βρέξει στη Σαχάρα
Στη γειτονιά σου έχεις μια οδό που λέγεται «Ελ. Βενιζέλου»
Δεν έχεις επισκεφτεί την Ακρόπολη!
Όλοι λένε «έκλεισα τραπέζι» ή «πάω στον φούρνο για τυρόπιτα» χωρίς να σε παραξενεύει η άθλια γραμματική.
Οι απεργίες είναι εθνικές γιορτές
Τα σουβλάκια έρχονται πιο νωρίς από τα ασθενοφόρα
Δε θα τολμούσες ποτέ, ακόμα και αν σε πλήρωναν, να φορέσεις κόκκινη μπλούζα έξω ή κοντά στην Αλεξάνδρας Κυριακή νύχτα.
Ξοδεύεις ολόκληρο μηνιάτικο σε μια νύχτα στα μπουζούκια
Όταν βγαίνεις έξω, όλες τις ώρες της ημέρας, διερωτάσαι αν όλοι αυτοί που είναι αραχτοί στις καφετέριες [25αρηδες μέχρι και 50αρηδες] δουλεύουν!!
Και ακόμα και αν στις 3 το μεσημέρι, οι δρόμοι και οι καφετέριες εξακολουθούν να είναι γεμάτες, πρέπει να κάνεις ησυχία στην πολυκατοικία γιατί θα σε βρίσουν οι γείτονες!
Πάς στη σχολή σου..ακόμα και αν θες 2 μήνες και 13,5 μέρες για να φτάσεις...απλά για να πιείς φραπέ!
Παρ’ όλα αυτά, δε θα μπορούσες με τίποτα να ζεις κάπου αλλού!

Labels: άχρηστες σκέψεις
Θέλησα να ξεπεράσω για λίγο την κυνικότητα μου και να κοιτάξω πόσο κοστίζουν τα εισιτήρια για τις χώρες που θα ήθελα να επισκευτώ:
1. Για Ρώμη λοιπόν, είναι από 205 μέχρι 400 ευρώ

Γιατί είναι τόσο ρομαντική η Ιταλία. Νομίζω πως την προηγούμενη μου ζωή ήμουν Ιταλίδα.
2. Για Πράγα από 283 μέχρι 320 ευρώ
Μ’ αρέσει τρελά η γοτθική αρχιτεκτονική και η ομοιομορφία στα κτίρια της.
3. Για Νέα Υόρκη από 589 μέχρι και 602 ευρώ

Εδώ στην Αθήνα μου βγήκε το city girl που είχα μέσα μου. Μεγαλούπολη, πάντα φωτεινή και γεμάτη κόσμο.
4. Και για Ντουμπάι από 776 μέχρι 997 ευρώ
Όχι μόνο για ΤΕΡΑΣΤΙΑ εμπορικά κέντρα αλλά γιατί έχει τα πιο όμορφα, υπέροχα θαύματα της αρχιτεκτονικής! Πρώτο πρώτο το τεχνητό νησί του Φοίνικα!
Να συνοψίσουμε, με τρελές οικονομίες ίσως κάποια φάση να καταφέρω να πάω Ρώμη, όταν βρω δουλειά θα πάω Πράγα και μετά, όταν παντρευτώ θα πάω και προς Αμερική [όχι για μήνα του μέλιτος, απλά για τουρισμό].
Πριν από όλα αυτά όμως, ελπίζω να καταφέρω να ταξιδέψω και πουθενά στην Ελλάδα. Πρώτος προορισμός οι Σέρρες, όχι πως έχει τίποτα το ιδιαίτερο, απλά από εκεί είναι μια από τις κολλητές μου και είναι μεγαλύτερες οι πιθανότητες να πάω. Προς το παρόν κάνω ταξίδια εντός Αττικής και Ιαννίνων!
Ναι λοιπόν ,είναι γεγονός. Πέρασα Μηχανική 1 και Φυσική 2! Τα δυο μαθήματα που με καίγανε πιο πολύ. Αν και είμαι σίγουρη ότι Φυσική 2 με πέρασε ο καθηγητής, καλή του ώρα όπου και να ‘ναι.
Έμειναν 13 μέρες και ακόμα 4 μαθήματα. Δίνω μαθηματικά την Δευτέρα αλλά δε μπορώ να διαβάσω [λύσω ασκήσεις] γιατί πονάει το χέρι μου και αν το κουράσω τώρα δε θα μπορώ να γράψω στην εξέταση. Ευτυχώς τα υπόλοιπα είναι θεωρητικά. Μετά την εξεταστική, θα βγω να τα πιω! Φαντάζομαι θα επιβιώσω ακόμα 4 μαθήματα.
Σκέφτομαι να αλλάξω το όνομα του blog σε Single in the City. Με είπε ψυχρή χθες [ένα παιδί που υποτίθεται κάτι παίζεται] γιατί του είπα πως δε θέλω να του πω άλλα πράγματα για μένα [έχει καταφέρει να μου βγάλει πράγματα που δε ξέρουν ούτε οι κολλητές μου] γιατί θα με κάνει να δεθώ συναισθηματικά μαζί του και αφού δε λογαριάζει να μείνει δεν υπάρχει λόγος να το κάνω. Τσαντίστηκα, τσαντίστηκε, είπε ότι απλά αντέδρασε υπερβολικά και έκοψα το θέμα. Ένα καληνύχτα πάντως έπρεπε να το πει. Τι να πει κανείς; Αν και με έκανε να μη μπορώ να συγκεντρωθώ στο διάβασμα αργότερα, δε δίνω πολύ σημασία γιατί όπως του είπα, μέχρι τα Χριστούγεννα που θα ξαναβρεθούμε, έχει ο Θεός.
Labels: single, εξεταστική, νέα, σχολή, φλερτ
Κάποτε, γνώρισα ένα κοριτσάκι στο καινούριο σχολείο που είχα πάει. Και κάναμε παρέα. Και μετά γνώρισα τον αδερφό της.
Δε θυμάμαι καν την πρώτη μας συνάντηση. Και δε θα ήθελα γιατί με θυμάμαι τότε και κοκκινίζω. Ναι ναι, το κλασσικό έγινε. Ερωτεύτηκα τον αδερφό της κολλητής μου.
Στο μεταξύ, ήμουνα κατά καιρούς ερωτευμένη και με άλλους. Τι ωραία χρόνια! Κάθε χρόνο μας την βάραγε με άλλον! Και όταν τους βλέπω τώρα ψωφάω στο γέλιο. Μόνο ο ένας έγινε πολύ θεός. Αυτός που ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα και ήταν και ο πιο ασχημούλης από όλους τότε. Ναι άκουσα και καμπανάκια! Αχ, τι θυμήθηκα τώρα! Τέλος πάντων, πίσω στο θέμα.
Τα κλασσικά, ψηλός, μελαχρινός με χιούμορ και πολύ καλό παιδί. Ο καιρός περνούσε, αλλά ο έρωτας όχι. Στο μεταξύ έκανα και μια σχέση δυο χρόνων, όπου και ερωτευμένη ήμουν με τον φίλο μου και τον αγάπησα [όσο αγαπάει ένα 15χρονο], αλλά συνέχισε να μου αρέσει. Και συνέχισα να νιώθω πεταλουδίτσες κάθε φορά που τον κοιτούσα.
_______________________________________________________
"If shame had a face I think it
would kind of look like mine
If it had a home would it be my eyes
Would you believe me if I said I'm tired of this
Well here we go now one more time"
_______________________________________________________
Όσο μεγαλώναμε και αλλάζαμε, τόσο πιο πολύ με πείραζε. Αν και έτσι είναι πάντα. Στην Τρίτη λυκείου, αφού ήμουν πια χωρίς σχέση και χωρίς κανένα φλερτ εκείνο τον καιρό, έδειξα τα πραγματικά σημάδια της ερωτοχτυπημένης. Αφηρημένη συνέχεια, τον σκεφτόμουν συνέχεια κτλ κτλ. Προσγειώθηκα όταν ένα βράδυ βγήκα με τις κολλητές μου, η αδερφή του έγραψε σε μήνυμα το όνομα αυτού που ήμουν ερωτευμένη [γιατί υπήρχε και τέταρτο άτομο που δεν ήθελε να ακούσει]. Η άλλη μας φίλη τότε την ρώτησε:
«εκείνος;»
«όχι!» και αυτό το όχι εξακολουθώ να το ακούω. Με πλήγωσε πάρα πολύ. Δε ξέρω, ούτε θυμάμαι, αν η φίλη μας εννοούσε αν το ξέρει ή αν υπάρχει ανταπόκριση.
_______________________________________________________
"I tried to climb your steps
I tried to chase you down
I tried to see how low I could get it down to the ground
I tried to earn my way
I tried to tame this mind
You better believe that I tried to beat this"
_______________________________________________________
Το ζήτημα είναι ότι πληγώθηκα και αποφάσισα να το καταπιέζω για πάντα. Και πόνεσα, έκλαψα. Ίσως να είναι άθλιο. Να κλαίς για κάποιον που δε σε κοίταξε ποτέ. Αλλά πόναγε. Και έπρεπε να σταματήσει.
Μέχρι που πέρασα στο πανεπιστήμιο και θα έφευγα για Αθήνα. Τα πρώτα Χριστούγεννα που γύρισα ήταν διαφορετικός. Καθόταν μαζί μου συνέχεια και μου κράταγε το χέρι. Χάρηκα πολύ τότε, αλλά φυσικά δεν είπα τίποτα. Δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω κάτι για αυτό. Τον ξαναερωτεύτηκα όμως.
_______________________________________________________
"So when will this end it goes on and on
Over and over and over again
Keep spinning around I know that it won't stop
Till I step down from this for good"
_______________________________________________________
Και κάθε φορά που γυρνούσα, γυρνούσα όλο και πιο όμορφη. Δε το λέω από ψώνιο, αλλά στην Αθήνα νιώθω διαφορετικά και φαίνεται. Το Πάσχα σιγοψιθύριζε στους φίλους του και μου δυνάμωνε το ράδιο όταν μου άρεσε ένα τραγούδι και ας φώναζαν οι άλλοι. Όταν δεν υπάρχει κάτι μεταξύ δυο ανθρώπων , κάθε τι μικρό φαντάζει μεγάλο. Και μετά, τέλος.
Τον περασμένο Νοέμβριο ερωτεύτηκα ξανά. Πολύ δυνατά. Και πληγώθηκα όσο ποτέ άλλοτε. Τουλάχιστον όμως, ξεπέρασα τον παιδικό μου έρωτα. Μάλλον δεν ήταν μόνο ο παιδικός μου έρωτας. Ήταν ο έρωτας της ζωής μου. Νομίζω αξίζει τον τίτλο αφού κατείχε μια μεγάλη θέση στη καρδιά μου για 9 ολόκληρα χρόνια.
Τώρα είναι με μια κοπέλα εδώ και 7 μήνες περίπου. Πολύ καλή και όμορφη. Όταν την γνώρισα τα Χριστούγεννα, η κολλητή μου [και αδερφή του] περίμενε να δει την αντίδραση μου. Δεν ζήλεψα. Δεν ένιωσα τίποτα. Και την συμπάθησα ακόμα πιο πολύ. Αν και νομίζω πως αυτή με κοιτάει κάπως περίεργα αλλά ίσως να είναι της φαντασίας μου. Δε ξέρω και δε με νοιάζει. Προχώρησα.
Πότε δε του μίλησα και δε ξέρω αν το έμαθε ή το κατάλαβε. Ίσως κάποια μέρα του πω πως όταν ήμουν μικρή ήμουν ερωτευμένη μαζί του.
Μίλησα χθες μαζί του και επειδή καιρό τώρα ήθελα να γράψω για αυτόν, σκέφτηκα να το κάνω τώρα που έχω λίγο ελεύθερο χρόνο. Και θυμάμαι το καλοκαίρι που πήγα θάλασσα μαζί με εκείνον και την κοπέλα του και εκείνη έγραφε στην άμμο τα αρχικά τους και χαμογέλασα γιατί τα ονόματα μας έχουν το ίδιο αρχικό. Θυμήθηκα πως ποτέ δε μπορούσα να το γράψω κάπου όπως έκαναν όλα τα ερωτευμένα παιδιά όταν ήταν μικρά.
Έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου, ξάπλωσα στην πετσέτα μου και έκλεισα τα μάτια μου αλλάζοντας κεφάλαιο.
Labels: παλιές ιστορίες
Μας κάνετε παρανοϊκές και μετά φταίμε κιόλας!
Ρε ανθρωποειδές με τα δυο κεφάλια, δε σου είπα πως πρέπει οπωσδήποτε να θες σχέση. Απλά να είσαι ανοιχτός στο θέμα. Δηλαδή, μ’ αρέσεις, σ’ αρέσω, φλερτάρουμε, βγαίνουμε και έχει ο Θεός. Αλλά αυτοί που μου την πέφτουνε πάνε κάπως έτσι: μ’ αρέσεις, σ’ αρέσω, βγαίνουμε και πάμε στο κρεβάτι/αμάξι ή ότι άλλο είναι εύκαιρο. Και μετά με λέει και περίεργη. Ούτε γω έχω ένα κουμπάκι και όποτε το πατήσω ψάχνω για άντρα για σχέση. Αυτά έρχονται μόνα τους. Αλλά για να έρθουνε, πρέπει και οι δυο να είναι ανοιχτοί στο ενδεχόμενο.
Η διαφορά μας; Εσείς σκέφτεστε με δυο κεφάλια και όταν αφορά μια γυναίκα, ακούτε μόνο το κάτω. Για να είμαι και δίκαιη, ενίοτε χρησιμοποιείτε και την καρδιά σας. Ενώ εμείς σκεφτόμαστε και νιώθουμε. Και όταν αφορά τους άντρες, ακούμε την καρδιά. Μαλακία. Γιατί να μην είμαι η Samantha?

Labels: single, άχρηστες σκέψεις, ερωτήματα, φλερτ
Την Παρασκευή στις 5 το απόγευμα ξεκίνησα για Γιάννενα. Αν και μια μέρα έμεινα [δυο νύχτες] μπορώ να πω ότι μου έκανε καλό. Άλλαξα παραστάσεις και ηρέμησα. Βέβαια το χέρι μου με πονάει. Α ναι, δε το είπα αυτό. Την Τετάρτη το βράδυ και ενώ αναφωνούσα «δεν αντέχω» πάνω από τις ασκήσεις των Μηχανημάτων, με έπιασε φρικτός πόνος στον καρπό του δεξιού μου χεριού και δε μπορούσα να ακουμπήσω στυλό με τίποτα. Κατάφερα και επέζησα από την εξέταση με 34092842358 διαλειμματα αφού τα 2 depon των 500Mg δε βοηθούσαν καθόλου τον πονοκέφαλο και το χέρι μου με πέθαινε επίσης. Πιέστηκα και τα κατάφερα. Έχω να γράψω κάτι από τότε. Έχω γυρίσει το Mouse του Pc στα αριστερά και δε σηκώνω ούτε ποτήρι με το δεξί.
Νέος στόχος: εκτός από ζωντανή και με σώας τα φρένα, να βγω και αρτιμελής από την εξεταστική.
Άσχετο 1: Γύρισα από τα Γιάννενα σήμερα στις 5 το απόγευμα μετά από 6ωρο ταξίδι, πολλές προσπεράσεις και πήγα ένα ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα. Αν με έπαιρνε ακόμα μια φορά τηλέφωνο η μάνα μου να με ρωτήσει τι ψήφισα θα την έβριζα στα σίγουρα!!
Ερώτημα - άσχετο 2: Διερωτούμε λοιπόν, τι πάνω μου, λέει στους άντρες ότι θέλω One night stand. Γιατί όσοι με πλησιάζουν και με φλερτάρουν θέλουν μόνο σεξ. Αφού εγώ θέλω σχέση. Θέλω κάποιον δίπλα μου, να ερωτευτούμε, να σταματήσω να νιώθω μοναξιά. Γιατί αυτοί λαμβάνουν το αντίθετο; Δε καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Και όχι δεν άλλαξα συμπεριφορά στο φλερτ ή κάτι τέτοιο. Περίεργα πράγματα βρε παιδί μου.
Labels: άχρηστες σκέψεις, νέα, ταξίδι, τριήμερο, φλερτ
…να βαρεθώ
…ένα Caramel Frappuccino with extra caramel από starbucks
…τους γονείς μου και τον αδερφό μου
…μια αγκαλιά
…την κολλητή μου, την Κ.
…την Ίρμα [τη σκύλα μου]
…να κάτσω στο κρεβάτι και να κοιτάω το ταβάνι
…να ξαναπάω σχολείο
…τον παλιό μου φίλο Μ.
…να πάω Scarabeo Και Reckless
…να πιω μπύρες
…να μην χρειάζεται να διαβάσω
Labels: σκέψεις
Δεν αντέχω άλλο. Κάθομαι και γράφω, λύνω ασκήσεις και αναφωνώ «ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ» οι αρθρώσεις του χεριού μου πονάνε, η μέση μου πονάει, το μεσαίο μου δάχτυλο έχει λιώσει από το στυλό. Η πνευματική ακεραιότητα μου κινδυνεύει.
Τέτοιο διάβασμα δεν έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Αν δεν περνούσα και τη μηχανική και είχα να διαβάσω και το ΠΣΚ θα έπεφτα από την ταράτσα χωρίς αμφιβολία.
Labels: εξεταστική, νέα, παραλήρημα, υγεία
Τα αισθηματικά γάμησε τα. Την υπόλοιπη ζωή μας να κοιτάξουμε τώρα. ΕΙΜΑΙ ΓΚΑΝΤΕΜΟ. ΤΕΛΟΣ.
Σιγά μην αντέξω να πω μόνο αυτά. Όπως διαπιστώσατε, πέρασα τη μηχανική που με παίδευε εδώ και καιρό. Με 5 μόνο , αλλά ας είναι. Έδωσα Φυσική σήμερα. Θα κόπηκα πάλι. Έβαλε ακριβώς τα ίδια θέματα με την Α εξεταστική και μάντεψε… ναι, είχα την ίδια ομάδα. Απάντησα ένα έξτρα ερώτημα όμως, αλλά γύρω στο 3,5 θα πάρω. Ευτυχώς το είχα και στο χειμερινό και δηλαδή θα το δώσω και στην εξεταστική που ακολουθεί.
Γύρισα σπίτι και σκούπισα, σφουγγάρισα και έτριψα τα πάντα μέσα στην κουζίνα. Δίνω το τελευταίο μάθημα αυτής της εξεταστικής την Πέμπτη. Μηχανήματα δομικών έργων. Ναι θα με ρωτάει πόση ώρα χρειάζεται η μπουλντόζα να φορτώσει, να φύγει, να ξεφορτώσει και να γυρίσει. Και πόσα φορτηγά θα χρειαστώ. Και ξαναξεκινάω στις 21 Σεπτέμβριου με Αγγλικά 3, και δίνω 1 μάθημα στις 24, φυσική 2 πάλι στις 25 [fuck], 2 μαθήματα στις 26 και το τελευταίο στις 3 Οκτωβρίου. Έχω ήδη αρχίσει και τρελαίνομαι. Ελπίζω να αντέξω μέχρι το τέλος.
Την Πέμπτη θα πάω Γιάννενα με τους θείους μου. Τέλεια. Να φορτώσω τις μπαταρίες μου.
Κάτι άσχετο. Προχθές με θυμήθηκε ένας συμφοιτητής μου που φλερτάραμε το πρώτο εξάμηνο. Και καλά πως είμαι, ότι χάθηκα και θέλει να με δει και θα μου έλεγε να πάω να μου κάνει το τραπέζι αλλά διάβαζαν τα αδέρφια του. Εγώ του είπα ότι διάβαζα. Και είπα αλήθεια. Τότε δεν έγινε τίποτα γιατί δεν έκανε την πρώτη κίνηση με τίποτα. Τι θα αλλάξει τώρα? Άσε που δε μου πολυαρέσει πια.
Ουφ πότε θα ξεκινήσει το Numb3rs και το Smallville. Άσε που μου τη σπάει να περιμένω μια εβδομάδα για το νέο επεισόδιο. Το Mega ξεκινάει μια νέα σειρά, το ΊΧΝΗ, φαίνεται γαμάτο. Είναι μια διασταύρωση csi, numb3rs, without a trace και δε συμμαζεύεται. Να δω σκηνές, με ιατροδικαστή να ψαχουλεύει τα συκώτια του δολοφονημένου από τον κατά συρροή δολοφόνο, 16χρονου κοριτσιού, στο Mega και τίποτα άλλο δε θέλω. Οι S1ngles πότε θα ξεκινήσουν πάλι κύριε Megalicious?
Το πιο γαμάτο? Με το που περνάω τα κάγκελα της σχολής βλέπω μια πινακίδα με το χάρτη της σχολής. Σαν αυτούς που έχουν στις εκθέσεις, για να ξέρεις που να βρεις το κάθε κλιμάκιο που θες. Χαχαχαχαχα!
Labels: εξεταστική, νέα, πρόγραμμα, σχολή, τριήμερο, φλερτ
Labels: εξεταστική, σχολή
Πες ότι ψάχνω να πάρω τζιν. Στο μυαλό μου, το έχω στενό, κατώμεσο και σκούρο χρώμα. Βγαίνω στα μαγαζιά αλλά δε βρίσκω αυτά τα τρία χαρακτηριστικά μαζί. Καταλήγω να μη παίρνω τίποτα. Γενικά δηλαδή, όταν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου και δε το βρω, απογοητεύομαι πάρα πολύ. Ξαναβγαίνω στη γύρα, αλλά απογοητευμένη.
Νομίζω πως έχω κάνει το ίδιο και με τους άντρες. Έχω στο μυαλό μου κάτι συγκεκριμένο και γι’ αυτό ο ένας μου ξινίζει και ο άλλος μου μυρίζει [συγνώμη που μου την πέφτουνε όλα τα ανώριμα και οι Players]. Και δε μιλάω για χαρακτηριστικά του ίδιου. Δηλαδή 1.85 με πράσινα μάτια και μελαχρινό μαλλί. Αυτά δε με νοιάζουν. [Μόνο λίγο πιο ψηλός από μένα να είναι γιατί έχω και ψυχολογικά τραύματα, γιατί η σχέση των 2 χρόνων μου ήταν πιο κοντός και σπάνια φορούσα γοβάκι, και όταν το έκανα, ένιωθα τέρας.]. Μιλάω για χαρακτηριστικά του, στο να κερδίσει κάποια. Είναι εγωιστικό, το ξέρω, αλλά δίνω σημασία σε αυτό.
Σκηνικό: αγόρι γνωρίζει κορίτσι, κορίτσι γνωρίζει αγόρι και αρέσει ο ένας στον άλλο. Το αγόρι πρέπει να κάνει την πρώτη κίνηση γιατί το συγκεκριμένο κορίτσι, είναι τόσο χάλια στο φλερτ, που δε δείχνει το ενδιαφέρον της [γιατί νομίζει πως το ότι αρέσει στο αγόρι είναι δημιούργημα της φαντασίας της και φοβάται πως θα την πούνε και ψώνιο από πάνω] και το άθλιο είναι ότι νομίζει ότι το δείχνει. Προσωπικά δεν το αντιλαμβάνομαι ότι το κάνω αυτό, αλλά μου το έχουν πει αρκετοί άντρες: πως δε τους αφήνω να με προσεγγίζουν. Ότι έχω υψώσει ένα τοίχο και σα καλή δομικός που είμαι, τίποτα δεν τον ρίχνει. Λες να αρχίσω να ψάχνω για κτίστες? Τέλος πάντων, έλεγα ότι θέλω να κάνει την πρώτη κίνηση γιατί αν περιμένει από εμένα θα παίζουμε την Πηνελόπη και τον Οδυσσέα. Γι’ αυτό μάλλον μου κολλάνε οι Players. Ξέρουν τι θέλει μια κοπέλα και μέσα στην ανωριμότητα και το ψώνιο τους ξέρουν ότι αρέσουν και επειδή δε παίρνουν από απορρίψεις κάνουν τα πάντα για να σε ρίξουν. Στο κρεβάτι, γιατί οι Players μέχρι εκεί πάνε. Γι’ αυτό και εγώ την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια. Εκτός κρεβατιού.
Επίσης να είναι επίμονος. Εκ των υστέρων το αντιλαμβάνομαι αυτό, ότι δηλαδή κάποιος όντως προσπαθεί. Δε το παίζω δύσκολη σε καμία περίπτωση. Γενικά, δεν ανοίγομαι εύκολα ούτε στους φίλους, και περιμένω να δω τις προθέσεις του άλλου για να του πω τι πραγματικά σκέφτομαι. Άσε που ντρέπομαι και για αυτό το λόγο έχω αρνηθεί ραντεβού.
Αυτά τα δυο ψάχνω άθελα μου. Απλά γιατί αν δεν είναι επίμονος, εγώ δε θα πάρω χαμπάρι ότι του αρέσω και θα είμαι στη κοσμάρα μου. Δε φταίω εγώ αλλά δεν έχω καλό σήμα και δε πιάνω τα σήματα καπνού. Όταν αρχίζω να υποψιάζομαι ότι αρέσω σε κάποιον, είναι ήδη πολύ αργά.
Γι’ αυτό λέω πως ζω στη παραμυθούπολη. Δε πιστεύω στους πρίγκιπες. Ότι δηλαδή θα έρθει αυτός ο ΕΝΑΣ με μαύρο κοστουμάκι, που θα τα έχει όλα και θα με πάρει με το μαύρο του γυαλιστερό αμάξι να φύγουμε στην ανατολή του ήλιου. Αλλά έχω φτιάξει ένα συγκεκριμένο προφίλ και όταν κάποιος δεν ανταποκρίνεται σε αυτό, δεν ανταποκρίνομαι ούτε εγώ. Γενικά στη ζωή μου χρειάζομαι μια ώθηση για να ξεκινήσω κάτι. Είμαι σαν πετρελαιοκίνητο. Χρειάζομαι τον χρόνο μου για να πάρω μπρος.
Ωραία είναι να τα συνειδητοποιείς αυτά. Πως τα αλλάζεις μου λέτε;
Ή βλέπω πολλές ταινίες ή έχω φτιάξει ένα δικό μου κόσμο χτισμένο από παραμύθια και έχω γίνει η Αλίκη στη χώρα του μύθου.
Labels: σκέψεις
Μου μένουν δυόμιση μέρες. Γράφω την Τρίτη στης 16:30. Αν και θα πάω πιο νωρίς στη σχολή. Λύνω συνεχεία ασκήσεις. Ακόμα και στον ύπνο μου. Το γαμώτο είναι ότι κάνω απροσεξίες. Πάντως είμαι πολύ πιο ήρεμη από την πρώτη εξεταστική. Τότε είχα πεθάνει στο άγχος, ενώ εγώ ποτέ δεν αγχώνομαι [ναι, στις εισαγωγικές, διάβαζα harry potter]. Ίσως έφταιγε το ότι δεν είχα αρκετό χρόνο μπροστά μου για εξάσκηση. Τώρα είμαι χαλαρή. Αν δε το περάσω τώρα, θα το περάσω μετά. [Ναι, θα το δώσω και στην εξεταστική του χειμερινού].
Και μετά θα λύσω καμιά άσκηση στη στατική και θα αρχίσω διάβασμα για υδραυλική και φυσική και ο Θεός βοηθός.
Να θυμηθώ: να γράψω μαζεμένες τις σημειώσεις της Μηχανικής για τα πρόσημα, τα διαγράμματα και τον πίνακα τάσεων.
Πρόγραμμα
**Μέχρι Τρίτη 4/9 στις 12:00 Μηχανική
**Τετάρτη βράδυ και Πέμπτη πρωί μέχρι τις 12:00 Στατική
**Από Πέμπτη απόγευμα μέχρι Δευτέρα στις 12:00 Υδραυλική ασκήσεις και φυσική θεωρία.
**Τρίτη βράδυ μέχρι Πέμπτη στις 12:00 Μηχανήματα
Και αν δεν γίνονταν οι κολωεκλογές από Πέμπτη βράδυ ως Παρασκευή στις 11:00 Πολική οικονομία. Αλλά μάλλον δεν είναι γραφτό μου να το δώσω αυτό.
Mood: eerrrm
Listening to: jack's mannequin or cartoons on tv
Reading: engineering
Watching: sex and the city [seen Knocked up]
Playing: my lips
Eating: am on a diet!
Drinking: nescafe frappe
Labels: άχρηστες σκέψεις, εξεταστική, πρόγραμμα
