Πήρα λοιπόν το πολυπόθητο βιβλίο. Το ξεκινάω σε λίγο. Μέχρι να το τελειώσω, ξεχάστε ότι υπάρχω. «Δεν είμαι εδώ για κανένα, λέω πως δεν είμαι εδώ και λείπω»!
Labels: harry potter
Την περασμένη εβδομάδα, δε θυμόμουνα κανένα από τα όνειρα μου και παραξενεύτηκα. Αυτή την εβδομάδα όμως, ήμουν ο «τρελός κοιμήθηκε και τρελό όνειρο είδε» [σε ελεύθερη μετάφραση από την κυπριακή «πελλός ετζοιμήθει και πελλό όραμα είδε»].
Την Τρίτη το βράδυ, βλέπω ότι είμαι σε στρατιωτική ακαδημία και κάνω γυμνάσια. Πέρασα τις δυο πρώτες εξετάσεις και όταν θα μας ανακοίνωναν ποιοι κόπηκαν μετά την Τρίτη άσκηση ξύπνησα! Η πλάκα δε, είναι ότι το μεσημέρι εκείνης της ημέρας, πήγα στο νοσοκομείο, το οποίο ήτανε γεμάτο με ψαράκια [νέους φαντάρους].
Την επόμενη μέρα, βλέπω ότι είμαι Αθήνα και ψάχνω να ενοικιάσω διαμέρισμα! Ανεβαίνω σε μια πολυκατοικία, στον 7ο όροφο. Τα σκαλιά που οδηγούσαν στον όροφο ήταν χάλια. Βασικά μου θύμιζε πολυκατοικία από αυτές που δείχνει στις αμερικάνικες ταινίες. Μπήκα μέσα και καλά. Είχα τρελαθεί. Τέλεια διαρρύθμιση αλλά ο προηγούμενος ιδιοκτήτης το είχε αφήσει αχούρι. Βγήκα και στο μπαλκόνι να δω τη θέα και αντί να δω την ταράτσα, δηλαδή πάτωμα από τσιμέντο με πλακάκια κτλ, είχε χώμα και δεντράκια[?!]. Και έβλεπα και τη Βουλή!! Μπήκα ξανά μέσα και έκατσα σε μια καρέκλα. Και εκείνη την ώρα πρόσεξα τις αποδείξεις του ενοικίου του παλιού νοικάρη. Κοιτάω και βλέπω ενοίκιο 1000 ευρώ. Και ρίχνω ένα κλάμα η τρελή. «καιιι το ήθελαααααα,μ’ααααρεεεεεσεεεεεεε» το τι μοιρολόι έπεσε δε λέγετε!! Χαχαχαχα!
Την Πέμπτη το βράδυ, δε θυμάμαι τι είδα. Χθες βράδυ πάντως, που γύρισα στις 4:30 στο σπίτι, και ήμουν κουρασμένη από τον χορό και τα παπούτσια, είδα ένα όνειρο άστα να πάνε!! Είμαι, λέει, εγώ και ένας γνωστός μου, [το παιδί το έχω γνωρίσει από ένα forum και μιλάμε από τα Χριστούγεννα αλλά ακόμα δε βρεθήκαμε από κοντά], σε ένα σπίτι στον Πρωταρά. Στην αρχή ήμασταν οι δυο μας. Και μόλις είχαμε γυρίσει από τη θάλασσα και εκείνος καθότανε στη βεράντα μέχρι να κάνω εγώ μπάνιο. Η ντουζιέρα σε μια στιγμή ήταν στην κουζίνα, μετά μεταφέρθηκε σε ένα υπερπολυτελές μπάνιο [?!]. Και ο γνωστός μου ξαφνικά, έπινε μπύρες με τον πατέρα μου [?!]. Ανεβαίνω στον επάνω όροφο να αλλάξω ρούχα και βλέπω να βγαίνει πίσω από την πόρτα της ντουλάπας η ξαδέρφη μου, που έχω να την δω από το Πάσχα [?!]. Αλλάζω ρούχα και πάω κάτω. Βλέπω τον φίλο μου και του λέω «καλά ρε, ακόμα δε ντύθηκες?» και μου λέει «σίγα μη κάτσω να λούζομαι τώρα, σίγα, θα πάω με το μαγιό!» και μετά από ένα κενό μνήμης, εμφανίζεται μπροστά μου με τζινάκι και πουκαμισάκι και ένα άλλο φίλο του [?!] και μου την λέει κιόλας «Ακόμα δε ντύθηκες?!?!» [?!]. Και ξύπνησα!! Το μεσημέρι κάθισα να φάω και μου κάνει η μάνα μου «βγαίνουν τα φαναράκια σήμερα» και θυμήθηκα και τον γνωστό μου που είναι νέος και συνειρμικά το όνειρο. Το τι γέλιο έριξα δε λέγεται!! Και αυτός το ίδιο όταν του το είπα. Άσε το παιδί θα με πέρασε για τρελάρα! Χαχαχαχα!!Lool
Επειδή σήμερα, ξύπνησα με ημικρανίες, ξάπλωσα λιγάκι το μεσημέρι. Και βλέπω τις κολλητές μου με ένα δίσκο με σοκολατάκια να τα περιεργάζονται και να τα μασουλάνε. Και να μου τρέχουνε τα σάλια και αν τους λέω «ρε συς πάρτε τα από ‘δω γιατί δε θέλω να χαλάσω τη δίαιτα!» και να με γράφουνε και να συνεχίζουνε να μασουλάνε τα υπέροχα σοκολατάκια με γέμιση κεράσι!! [πποοο μαλάκα έχω πρόβλημα ε!] Μέχρι που σηκώθηκα νευριασμένη, με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα και πήγα και έκατσα μόνη μου στη κουζίνα! Χαχαχα
Τώρα που τα βλέπω όλα μαζεμένα, αρχίζω να φοβάμαι ότι χρήζω παρακολούθησης! Χμ, λέω, όταν πάω να μαζέψω τον αδερφό μου από το Internet Cafe να πάμε να κάτσουμε έξω από το ΓΣΠ να ακούσουμε τον 50Cent! Γαμάτο!? Ο 50cent είναι στα Λατσιά ρεεεε!!! Χαχαχαχαχαχαχα!!! [άσχετο εντελώς]
The penitentiary, ain't the place for me,
I'm warning you do, not tempt me,
I'll run up and squeeze
And put a hole in you, hole in you
Labels: άχρηστες σκέψεις, όνειρα
Δεν είμαι και πολύ καλά τώρα τελευταία. Έχω το μυαλό μου στο διάβασμα και αγχώνομαι. Φοβάμαι ότι δε θα τα καταφέρω. Και σκέφτομαι, τι διαφορετικό κάνουν οι άλλοι. Μάλλον διαβάζω λάθος. Αλλά αφού όλοι έχουν αυτή τη γνώμη γιατί κανένας δε μπαίνει στο κόπο να μου δείξει πώς να διαβάζω σωστά; Άσε που ήρθε και η άλλη μου η κολλητή από Αθήνα, αυτή που είναι και συμφοιτήτρια μου και όλη μέρα διαβάζει. Τόσο που με αγχώνει πάρα πολύ. Και δε μπορώ να λειτουργήσω έτσι! Βγήκε και το πρόγραμμα. Εντάξει τα τέσσερα μαθήματα της δεύτερης εβδομάδας κάτι μπορώ να κάνω. Εγώ έχω τρελαθεί με τη μηχανική!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΩ!!!! Λύνω τις ασκήσεις αλλά προφανώς έχω λάθος σκεπτικό. Τι άλλο να πω. Γάμησε τα!
Αλλαγή θέματος: Πήγα και είδα το Harry Potter and the Order of the Phoenix! ΤΕΛΕΙΟ!!! Βέβαια, πρέπει να ήμουν η μεγαλύτερη στην αίθουσα, αλλά δε βαριέσαι! Διάβασα και για Τρίτη φορά το Half Blood Prince και περιμένω πότε θα έχω λεφτά για να πάω να πάρω το τελευταίο βιβλίο που έχω πεθάνει. Και έχω και την άλλη και μου λέει: ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ! Ρε άντε από ‘δώ!! Σε ένα μήνα γράφουμε και αυτή δε βγαίνει από το σπίτι. Έλεος!! Δε με νοιάζει αν αυτή λιώνει από τώρα, αλλά να μη με αγχώνει, γίνετε?!!?

Labels: harry potter, έξοδος, εξεταστική, σχολή
Η κοπέλα που κάνει το promotion:
Στέκομαι που λες, κάτω από τον ήλιο στις 7 το απόγευμα [ευτυχώς δροσούλα], λίγο πιο πέρα είναι κάτι δέντρα που από τον αέρα φέρνουν την γύρη απάνω μου και με πιάνει και φαγούρα. Στα 20 μέτρα βλέπω τα θύματα μου. Περπατάνε. Τώρα είναι στα 10 μέτρα. Και πλησιάζουν. Υπολογίζω την ηλικία τους. Τα φυλλάδια στοχεύουν παιδιά λυκείου κυρίως. Είναι μάλλον φοιτητές. Δε μου κάνουν. Αλλά θα τους δώσω για να τελειώνουν τα φυλλάδια. Από τους 4 θα πάρει μόνο ο ένας. Ο δίπλα του θα μου πει «άστο, τρώω τώρα» κρατώντας το μικροσκοπικό σάντουιτς με τα δυο του χέρια. «Καλή σου όρεξη» του χαμογελάω και τον στέλνω. Ο φίλος του, γύρισε και πήρε. Ακολουθούν άλλοι. Είναι μεγάλοι. Θα τους δώσω, ας το δώσουν σε παιδιά, ανίψια. Την αλήθεια? Ας το πετάξουν παραπέρα. Καρφί δε μου καίγεται. Φτάνει να φεύγουν τα φυλλάδια!
Ο υποψήφιος καταναλωτής:
Στα 10 μέτρα, βλέπεις την κοπελιά που δίνει φυλλάδια. Στην Ελλάδα, λένε και «Ευχαριστώ» αν το πάρεις. Επιλογές που έχω για να την αποφύγω:
Α. να βγάλω το κινητό και να κάνω την απορροφημένη [με αποτέλεσμα να φάω τα μούτρα μου στην επόμενη κολώνα]
Β. να μιλάω και καλά με τη φίλη μου, κάνοντας χειρονομίες.
Οτιδήποτε τέλος πάντων πουν να κρατάει απασχολημένα τα χέρια!
Συμπέρασμα:
γίνεται ολόκληρη διαδικασία, σπαταλάς τόση ενέργεια για να την αποφύγεις, και εκείνη για να σε προσεγγίσει. Πάρε το φυλλάδιο και ας το πετάξεις στον κάλαθο που βρίσκετε ένα μέτρο πίσω της. Δε τη νοιάζει. Τη δουλειά της κάνει για να μαζέψει λίγα λεφτά.

Labels: άχρηστες σκέψεις, δουλειά
Πάντα αυτό γίνεται. Πάντα προετοιμάζομαι για να μην πιαστώ απροετοίμαστη αλλά με τα μυαλά προσγειωμένα, στο ότι μάλλον αυτό για το οποίο προετοιμάζομαι, δε θα γίνει. Και βγαίνω αληθινή.
Η μέρα φτάνει. Οι ώρες αρχίζουν να μετράνε αντίστροφα. Και τίποτα δε γίνεται. Το περίεργο είναι ότι δε θέλω να με πάρει τηλέφωνο. Γιατί; Να σου πω γιατί. Γιατί έχω συνηθίσει να κλαίγομαι και να γκρινιάζω για το ότι τον πρίγκιπα μου τον έκανε KFC ο δράκος την ώρα που προσπαθούσε να με σώσει από την κάμαρα μου στον πύργο [ή που ήταν πολύ κοντός για να τρέξει και να σωθεί ή πολύ ψηλός και η πυρκαγιά ξεκίνησε από τα μαλλιά του!]. έτσι σε περίπτωση που όντως τηλεφωνήσει, δε θα ξέρω τι να κάνω και τι να πω. Να και κάτι που δε το λέω συχνά: έχω να βγω ραντεβού εδώ και τρία χρόνια. Από τότε που χώρισα με τον πρώην μου. Φλερτ είχα πολλά. Αλλά δεν είμαι των περιστασιακών σχέσεων. Έτσι κολλάω ή κάνω τον άλλο να κολλήσει.
Άσε που ήμουνα καλεσμένη να πάω camping, αλλά η κολλητή μου δε με άφησε να πάω μαζί τους για να μη χάσω την ευκαιρία να βγω ραντεβού. Άλλο που δεν ήθελα βέβαια γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να πάω να κρατάω φανάρι στους χιώτες!
Labels: μοναξιές, σκέψεις, φλερτ, χιώτες
Τι νέα; Βρήκα δουλειά, θα πάω απόψε, φτύστε με μη με ματιάσετε [το μάτι σου στον κώλο σου που λέει και η μάνα μου!]. Τι άλλα νέα; Τίποτα. Όλη μέρα σπίτι είμαι. Χθες και προχθές είχα ημικρανίες γιατί κοιμήθηκα μια ώρα παραπάνω!
Πήγα δουλειά που λες. Το ότι να μοιράζεις φυλλάδια λέγετε Promotion τώρα το μαθαίνω! Και δε φαντάζομαι τι προβληματικός είναι ο κόσμος. Δηλαδή, άνθρωποι, έχετε πρόβλημα!!! Μια κοπέλα, κάθετε κάτω από τον ήλιο για να βγάλει το χαρτζιλίκι της! Πάρτε το γαμημένο το φυλλάδιο και πείτε ένα ευχαριστώ και ας το πετάξετε στον επόμενο κάλαθο που θα βρείτε!!! Απλά πάρτε το, χωρίς περιττά σχόλια!!! [σε επόμενο Post θα παραθέσω το σκεπτικό του εργαζόμενου αλλά και του υποψήφιου καταναλωτή –ναι το έχω σκεφτεί πολύ το θέμα] .
Labels: δουλειά, ημικρανίες, νέα, νεύρα
Δεν έχω τίποτα να πω. Ή απλά έχω πολλά να πω αλλά δε μπορώ να τα εξωτερικεύσω. Ίσως είμαι δειλή. Ζητάω κάτι, και όταν αυτό το κάτι έρχεται εγώ φοβάμαι και κλείνομαι και πάλι στο δωμάτιο μου. Τι στο καλό περιμένω για να βγω έξω; Αν μάθεις, πες το και σε ‘μένα.
Έχω αγχωθεί. Δε θέλω να πω το λόγο, γιατί γίνομαι όλο και πιο προληπτική κάθε μέρα.
Νομίζω πως δε φοβάμαι τόσο πολύ την απόρριψη, όσο το ότι δε θα είμαι αρκετά καλή. Και σε αυτό το σημείο είναι που πανικοβάλλομαι. Δεν αντέχω τη πίεση και το άγχος και τα παρατάω. Αποχωρώ και κλείνω και τα φώτα.
Το άσχετο: Αποφάσισα, να χάσω ότι κιλά φορτώθηκα τις δυο τελευταίες εβδομάδες [αν και νομίζω, πως είναι μόνο ένα]. Μια εβδομάδα να με βγάζει γεια βόλτα η σκύλα μου και θα είμαι εντάξει [ναι, αυτή βγάζει εμένα και όχι το αντίθετο!].
Θα νομίζεις ότι επειδή ήρθα Κύπρο, δε βρίσκω καιρό να κάτσω στο pc ε? χαχαχα!! Γελάστηκες! Όλη μέρα σπίτι είμαι και λιώνω στο Numb3rs! Έτσι δεν έχω και νέα. Μόνο ότι δε βρίσκω δουλειά. Αλλά βαριέμαι να κλαφτώ και να γκρινιάξω τώρα. Πρέπει να καθαρογράψω τις σημειώσεις μου για το autocad.
And all boys and girls sing
(Na na na na na na)
Straight out of West London
(Na na na na na na)
Just like a loaded gun
(Na na na na na na)
The cognoscenti don't like us
Don't like us!
(Na na na na na na)
We'll hit the strip tonight
(Na na na na na na)
Your eyes are burning so bright
(Na na na na na na)
Can't you feel the blood rush, baby
Tied up too tight!
Θα ταξίδευα που λες, στις 16:30. Δυο μέρες πριν την πτήση με παίρνουνε τηλέφωνο από την εταιρία και μου ανακοινώνουν [όπως ανέφερα και στο προηγούμενο Post], ότι η πτήση ακυρώθηκε και θα ταξίδευα στις 18:45. Για να βρίσκομαι στο αεροδρόμιο το αργότερο στις 5 το απόγευμα , έπρεπε να φύγω από το σπίτι στις 15:30. Και το έκανα. Πήρα την στραπατσαρισμένη βαλίτσα μου [πήρα τη χαλασμένη, για να την αφήσω Κύπρο και να πάρω καινούρια –έχει σπάσει το χερούλι που την τραβάει]. Ευτυχώς, βρήκα εύκολα ταξί. Πήγα Σύνταγμα και από εκεί με το express ξεκίνησα για το Ελ. Βενιζέλος. Και με το που μπαίνω, ψάχνω την πτήση μου στον πίνακα και αντικρίζω το φοβερό θέαμα «Νέα ώρα 20:00» εεεε αντε και γ*μήσου θα φώναζα! Αλλά συγκρατήθηκα! Πήγα έδωσα τη βαλίτσα και πήγα στα McDonalds και μασαμπούκιασα πατάτες και αναψυκτικό. Έκανα μια βόλτα και μπήκα προς τα μέσα, πήρα το βιβλίο του Sex and the city [αφού έλιωσα και τη σειρά, να διαβάσω και το βιβλίο]. Και μπήκα στην έξοδο. Και καθόμουνα εκεί μέχρι τις 20:15!!
Επιβιβαστήκαμε. Και θα έλιωνα τα μούτρα ενός βλαμμένης 16χρονής με καμένο εγκέφαλο που είχε το θράσος να απαιτήσει να σηκωθώ από τη θέση μου για να κάτσει με τους φίλους της. Θες τη θέση μου κοπέλα μου, πες και ένα ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!
Η πτήση ξεκίνησε στις 20:30 γιατί περιμέναμε να φορτώσει ένα άτομο 7 καροτσάκια με βαλίτσες. Χωρίς πλάκα, ήταν ένα boeing 757 χώραγε μέσα ολόκληρη την Κύπρο [καλά το παράκανα].
Περίμενα και πόσες ώρες για τη βαλίτσα, ευτυχώς βγήκε τη δεύτερη φορά [δε θέλω να ξέρω πόσες ακολούθησαν]. Έφτασα σπίτι στις 11! Έλεος δηλαδή!!
Και επειδή τώρα νευρίασα γιατί, στη παλιά μου δουλεία δε θέλουν άτομα και είμαι χωρίς δουλεία, πάω να ξαπλώνω καμιά ώρα και να σηκωθώ να δω που θα βρω δουλειά.
Δε νομίζω να χρειάζεται να πω και όνομα εταιρίας...φαντάζομαι όλοι καταλάβατε:p
Labels: νεύρα
Κάποιος μου κάνει πλάκα, δε μπορεί! Πρώτη φορά διάβασα τόσο πολύ στη ζωή μου και τα πήγα χάλια [με παρηγορεί ότι και οι φίλοι πάνω κάτω στα ίδια είναι]. Θα κάνω ένα απολογισμό λοιπόν.
Έδωσα φέτος 5 εργαστήρια [3 του εαρινού και 2 του χειμερινού], κόπηκα: σε ένα [μαύρη η ώρα και η στιγμή!]
Έδωσα 9 θεωρητικά [ Α εξεταστική του εαρινού], πέρασα: 1, άντε 2 προσπαθώντας να είμαι αισιόδοξη.
Και δικαιολογούμε: μαθηματικά πήγα για να πάρω τα θέματα, αφού η σχέση μου με τα ολοκληρώματα είναι όπως η μουσική των soad και των Breaking Benjamin. Στατική ΙΙ, με ανοιχτές σημειώσεις, άρα θέματα παλούκια! Είχα ξεχάσει πως λύνονται και δεν είχα και χρόνο να διαβάσω [sorry αλλά μιάμιση μέρα δεν είναι αρκετή!]. έδινα Μηχανική το Σάββατο, ξεπατώθηκα στις αντιδράσεις και τα πήγα και χάλια! Κυρίως λόγω άχγους φαντάζομαι. Ε μετά, που αντοχές να διαβάσω υδραυλική!? Διάβαζα για 5 ώρες συνεχόμενες Φυσική, αλλά με την γκαντεμιά που έχω μου δώσε την Α ομάδα που δε γνώριζα αρκετά όσα για να με περάσουν. Την Πέμπτη έδινα δυο μαθήματα, έκανα αμπε μπα μλομ και διάβασα το δεύτερο, έγραψα καλά σε αυτό. Στο πρώτο έδωσα λευκή [η δεύτερη μου]. Και γύρισα σπίτι στις 8:30 το βράδυ. Που αντοχές για διάβασμα βραδιάτικα?! Και πριν 1 ώρα πρόσεξα ότι δίνω στις 14:00. ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ?!?!!? ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ 5 ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΡΕ ΤΡΕΛΑΡΕΣ?!?!?! Έτσι δε διάβασα, θα πάω να δω περί τίνος πρόκειται και θα πάω με την Γ. και τον Στ. για βάφλα, γιατί σήμερα έχει γενέθλια η Γ.
Αν το προσέξατε, κυκλοφορώ μονίμως με Χιώτες. Τέλος πάντων, αντέχουμε. Κάτι άσχετο που θυμήθηκα! Τι δώρο μου φέρανε τα παιδιά?! Αχαχαχαχα!! Μια κούπα του superman, μια μινιατούρα του, κάτι χαρτονοσφουγκαράκια που κολλάνε με αυτοκόλλητο και ένα μαξιλάρι πάπια! Γαααμααατα!!!! ενθουσιάστηκα πολύ!! Μου λέει η Γ. «μέχρι να πάρουμε την πάπια, ήταν σα να ψωνίζαμε για 5χρονο αγοράκι!» χαχαχχα! Αυτά τα αστεία δώρα μ’ αρέσουν πολύ!
Χθες την ώρα που περίμενα να μπω να δώσω το δεύτερο μάθημα, με παίρνει τηλέφωνο μια τύπισσα από την Ολυμπιακή και μου λέει «κυρία Τάδε, η πτήση σας ακυρώθηκε, σας έκλεισα με την επόμενη η οποία θα γίνει με ενοικιασμένο αεροπλάνο» μαααλιστααα λέω! Πόσο μου την σπάει η αναμονή! Άσε που αναγκάστηκα θα κατεβάσω τη μεγάλη βαλίτσα γιατί έσπασε και θα την πάω κάτω για να πάρω καινούρια και είναι βαριάααα! Α δε παίζει να σπάσω εγώ τη σπονδυλική μου στήλη, θα πάω να βγάλω λεφτά και θα πάω με ταξί μέχρι το σύνταγμα για να πάρω το express.
Λοιπόν: ρούχα Ok.
Μαγιό Ok.
Εσώρουχα Ok. [γιατί την περασμένη φορά πήγα ξεβράκωτη! Χαχα]
Σαγιονάρες Ok.
Φορτιστές Ok.
Τσάντες Ok.
Σημειώσεις Ok. [ε γιατί πρέπει να διαβάσω κιόλας]
Άντε πάω να ντυθώ για να πάω για καφέ. Εεεε λάθος, για να δώσω πάω!
Labels: έξοδος, εξεταστική, σχολή, χιώτες
Έδωσα το Σάββατο το περιβόητο μάθημα που με τρέλαινε. Έλυσα τις δυο από τις τρεις ασκήσεις, τώρα αν είναι σωστές δε ξέρω, βγαίνοντας πάντως, συνάντησα τον καθηγητή στο διάδρομο και αν και είναι από αυτούς που δε πιάνουνε κουβέντα με τους φοιτητές με ρώτησε πως τα πήγα [ε αλίμονο, 6 ώρες την εβδομάδα με έβλεπε, όνειρο θα με έβλεπε ο άνθρωπος] του είπα αυτό που σκεφτόμουν να γράψω στο τέλος της κόλλας «Δείξτε Έλεος!».
Την Κυριακή είχα τα γενέθλια μου, μπήκα στην Τρίτη δεκαετία της ζωής μου αλλά δεν έσβησα κεράκια. Πήγα όμως στη συναυλία του Πλιάτσικα με τον φίλο μου το Στ. η κοπέλα του δε μπόρεσε να έρθει γιατί έτυχε κάτι πολύ προσωπικό που μας στενοχώρησε. Αφού περίμενα τον Στ. ένα τέταρτο να εμφανιστεί στο Πανεπιστήμιο, διερωτόμασταν προς τα πού πάμε για Λυκαβηττό. Πάω και ‘γω σε ένα σταθμαρχείο εκεί κοντά να ρωτήσω. «Για Λυκαβηττό, τι λεωφορείο και από πού το παίρνουμε;?» ρωτάω. Μέχρι να τελειώσω τη πρόταση ο τύπος μου έδειχνε [ούτε καν να μιλήσει] μια ταμπέλα που έγραφε «όχι πληροφορίες». ΕΛΕΟΣ!!! «μας υποχρέωσες, που θες και πληρωμή να μιλήσεις μη χέσω» του λέω και φεύγω. Το τι βρισίδι άκουσε δε λέγετε! Αφού αποφάνθηκα ότι έπρεπε να ανέβουμε Ακαδημίας, και κατόπιν συνεννόησης με ένα άλλο σταθμάρχη [που νομίζω πως και αυτός ήθελε λεφτά για να μιλήσει] περπατήσαμε προς τα αριστερά της Ακαδημίας, και τότε βλέπω το 060 να μας περνάει. «Είναι Κυριακή, θα περάσει το αργότερο σε μισή ώρα ή τρία τέταρτα» είπα. Περιμέναμε μια ώρα! Ήταν ένα λιλιπούτειο λεωφορείο που έκανε κύκλο. Όταν εμφανίστηκε στις 7:30 πηδήξαμε μέσα. Όταν άρχισε να ανηφορίζει και να σκούζει ήμουν έτοιμη να κατέβω και να σπρώξω γιατί θα έμενε στα μισά. Σε κάποια φάση ο καημένος ο οδηγός ήθελε μετροταινία να μετρήσει πόσους πόντους να αφήσει στα δεξιά και πόσους στα αριστερά, για να μη τραβήξει τα αμάξια που ήταν σταθμευμένα. Να μην αναφέρω την τρελή ανηφόρα που ανεβήκαμε με τα πόδια. Που κόντεψα να αρχίσω να φωνάζω του superman, Spiderman ή όποιο άλλο ήρωα ήταν εύκαιρος να με κουβαλήσει μέχρι πάνω.
Η συναυλία σούπερ! Αν και βάζω στοίχημα πως ήμασταν οι πιο μεγάλοι εκεί πέρα, όλο πιτσιρίκια ήταν [αν φυσικά εξαιρέσεις έναν κύριο 60 χρονών που κόντεψε να ανέβει στη σκηνή!] που δεν ήξεραν το «πνιγμένοι άγγελοι» και το «μόνο για εκείνη μη μου λες»!!! Πάει, χάλασαν οι νέοι μας! [χαχα, μίλησε η μεγάλη τώρα!]. Το ευχαριστήθηκα πάντως! Και ξύπνησα την άλλη μέρα για να δώσω Υδραυλική και καλά! Θα κόπηκα και εκεί.
Γύρισα σπίτι και από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 11 διάβαζα φυσική! Και όλο το πρωί σήμερα. Και θα κόπηκα σίγουρα!! Είχα την Α ομάδα και απάντησα μόνο σε μια ερώτηση! Το εγκεφαλικό το έπαθα όταν είδα τα θέματα της Β ομάδας! Που τα ήξερα και θα το πέρναγα. Τουλάχιστον είδα τον ψηλό από το Φάληρο!
Και τώρα είμαι πτώμα!
Labels: έξοδος, εξεταστική, σχολή
20
Labels: άχρηστες σκέψεις, αλλαγή
