Wednesday, December 16, 2009
12/16/2009 02:51:00 AM
It's never me. Ever.
Why?
Because am not enough.
Simple.
Γκαντεμιά
Sunday, December 13, 2009
12/13/2009 01:11:00 PM
Τι να λέμε τώρα... η εξέταση θα γίνει στις 19 του μήνα, 9:30 το πρωί.
Άρα αλλάζω πτήση.
Εντάξει, φάνηκε απο την
Πρωτοχρονιά το πόσο γκαντέμικη χρονιά θα έχω, ελπίζω το 2010 να είναι καλύτερο και να μην επιβαιβεωθεί ο πατέρας μου για ακόμα μια φορά που λεέι "κάθε πέρσυ και καλύτερα".
Κάνω νέα κατηγορία και ίσως κάποια φάση καταφέρω να βάλω όλα τα ανάλογα Posts υπό αυτήν: μητσοτάκης
Labels: μητσοτάκης
Sound of Madness
Thursday, December 10, 2009
12/10/2009 04:55:00 PM
Είναι ένα τραγούδι των Shinedown που στο ρεφρέν λέει τα εξής:
“I created the Sound of Madness.
Wrote the book on pain.
Somehow I'm still here,
To explain,
That the darkest hour never comes in the night.
You can sleep with a gun.
When you gonna wake up and fight... for yourself”
Να σου εξηγήσω γιατί μου έρχεται στο μυαλό αυτές τις μέρες και γιατί νιώθω τον κάθε στίχο.
Γιατί αφού φρίκαρα με όσα μου συμβαίνουν, πλέον το μόνο που μπορώ να κάνω είναι γελάσω. Γελάω με την τύχη μου. Ξέρεις πιο γέλιο είναι αυτό,εκείνο το χαχανητό που σε πιάνει όταν δεν σου έχει καμία άλλη αντίδραση; καθόλου δάκρυα και το αίσθημα της αδικίας. Απλά ένα γέλιο μεθυσμένου από την ειρωνεία. Ναι αν με δεις να χαμογελάω στο άσχετο σημαίνει ότι είμαι σκατά; τόσο σκατά που με κάνει να γελάω για να μην σκοτωθώ.
Είναι το μόνο με κρατάει για να μη τρελαθώ
-τελείως-. Γιατί ο πόνος είναι ακόμα εκεί; γιατί τίποτα -μα τίποτα- να μη πηγαίνει ομαλά και όμορφα και όπως το θέλω για μια φορά στη ζωή μου?
Και καλά όλα αυτά, θα κάτσω να διαβάσω τώρα έχοντας ένα τρελό χαμόγελο στα χείλη, αλλά δε θέλω να έρθει το βράδυ. Ξέρω ότι το βράδυ με πιάνει το ψυχοπλάκωμα, η μοναξιά, η αδικία.
Αλλά ρε πούστη μου ζητάω πολλά? Εντάξει, είμαι τόσο χάλια και φοβάμαι να ανοιχτώ στον οποιοδήποτε με αποτέλεσμα να είμαι μόνη μου εδώ και 5 χρόνια; το δέχτηκα. Με το ζόρι τα βγάζω πέρα στα οικονομικά και πρέπει να τελειώσω φέτος οπωσδήποτε.
Το μόνο που θέλω είναι το πτυχίο μου.Είναι το μόνο που με κρατάει αυτή τη στιγμή; ο μόνος λόγος που αναπνέω.
ΘΕΛΩ ΠΤΥΧΙΟ ΦΕΤΟΣ!!! ΜΕ ΑΚΟΥΣ??????
Γιατί η Ελλάδα γαμιέται!! Και να θες να τελειώσεις στην ώρα σου; δε σε αφήνει το σύστημα! Μακάρι να είχα κάποιον λόγο πέρα απ' το πτυχίον για είμαι εδώ.
Πτυχίο πτυχίο πτυχίο πτυχίο, μπετόν μπετόν μπετόν.
Καλά, έσκασα.
Labels: θεωρίες, νέα, νεύρα, στίχοι, σχολή
Freaking out
12/10/2009 01:43:00 PM
Στις 18 του μήνα φεύγω! Φυσικά, με τη γνωστή γκαντεμιά που με διακατέχει, αυτό δε γίνεται να μην γίνει επισοδειακά.
Στις 17 κανονικά έγραφα εξέταση Μπετό 2, το τελευταίο
[καλά έχω ακόμα μισό] εργαστήριο. Και λόγω της απεργίας του ΠΑΜΕ και το ότι οι Πανεπιστημιακοί κλείνουν τα ΤΕΙ την Παρασευκή 18,
η εξέταση μεταφέρθηκε για τις 19/12.
Τέλεια?
Πρέπει να δω πόσο κοστίζει το εισητήριο να το αλλάξω γιατί ο καθηγητής είναι τόσο αναίσθητος που χέστηκε ότι και αν του πεις.
Μα εξέταση το τελευταίο Σάββατο ρε φίλε?? Αφού τότε φέυγουμε και του το είπαμε κιόλας!!
Προς το παρόν, φρικάρω και θέλω να κλάψω;
δε θα πάρω πτυχίο ποτέ γαμώ την γκαντεμιά μου και την Ελλάδα μου μέσα.Labels: γκρίνια, νεύρα, σχολή
Προβλήματα
Wednesday, December 9, 2009
12/09/2009 04:02:00 PM
Είμαι 1,70 ύψος και ήμουν 70 κιλά [με απόκλιση 1-2 κιλά κάθε τόσο] για περίπου 2 χρόνια. Φόραγα νούμερο 42 [european]...στο μεταξύ πρόσεξα ότι έχανα μάζα και έπεσα στο 41 νούμερο. Το ξέρω ότι δεν είναι νούμερο, γι'αυτό αγόραζα 42 και τα στένευα. Πάντα γύρω στα 70 κιλά.
Ανέβηκα στην ζυγαριά χθές [και σήμερα για επιβαιβέωση] και με δείχνει 68 κιλά! Δεν έχω ιδέα πότε ή πως έγινε αυτό! Όχι ότι με χαλάει.
Αγόρασα προχθές ένα skinny παντελόνι, νούμερο 42 και κλασσικά θέλει στένεμα. Η βλακεία ότι ίσως έπρεπε να δοκιμάσω το 40 αλλά ας είναι καλά η μαμά που ξέρει να ράβει.
Επίσης πρόσεξα ότι κοιτάζοντας με, σκέφτομαι ότι πρέπει να χάσω 1-2 κιλά πριν πάω Κύπρο. Να πέσει λίγο η κοιλίτσα, τα muffins και το [ελάχιστο] προγούλι. Παρόλο που ναι, δείχνω πιο λεπτή απο παλιά.
Αυτό με οδήγησε στην εξής σκέψη: ίσως να ήμουν λεπτή για τα 70 κιλά που ήμουν αλλά τώρα είμαι γεματούλα για τα 68?
Περίεργα πράγματα....
Αυτός ο υποθυρεοειδισμός με έχει πεθάνει...αν και χάνω τα κιλά όσο εύκολα τα παίρνω και έχω μείνει σταθερή για αρκετό καιρό χιχιχι
Labels: ερωτήματα, παραλήρημα
Wednesday, December 2, 2009
12/02/2009 12:07:00 PM
I am a survivor.
Sunday, November 29, 2009
11/29/2009 03:17:00 PM
Και ναι, επέζησα!
Παρασκευή απόγευμα αναστήθηκα και Σάββατο πρωί πήγα και στην Χαλυβουργική με τα παιδιά. Σιγά που θα το έχανα.
Βέβαια το ότι δεν είχα πιεί καφέ για 3 μέρες, φάνηκε καθάρα...φαντάσου ότι ο καθηγητής με δούλευε ξεκάθαρα και το μόνο που μπορούσα να πω ήταν
"όχι σήμερα, δεν επικοινωνώ!" και
"Χαχαχαχα" όλοι. Και "όλη μέρα κοιμάσε, τόσο άρρωστη είσαι?"
Άρχησα να ξυπνάω μετά το μεσημέρι και αφού πήγαμε για καφέ [όπου ήπια χυμό] και για φαγητό μετά.
Το απόγευμα, θυμήθηκα το Nightmare before Christmas και με έπιασε ένα twisted-late-Halloween mood...το οποίο μέσα σε μισή ωρίτσα έγινε Χριστουγεννιάτικο....και φαντάσουμε χωρίς καφέ και με όρεξη.
Το βράδυ ήρθε ο Σ. και η Γ. [αφού αέρισα και απολύμανα το σπίτι] για φαγητό, ταινία και χαρτιά.
Και είμαι ακόμα σε christmas mood!!
Labels: αρρώστια, νέα, υγεία, φιλαράκια